BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Artykuly

Czy w budownictwie sportowym można wykorzystać materiały z recyklingu?

Powszechnie wiadomo, że Europa przoduje w recyklingu, masowo przetwarzając materiały zużyte i odpadowe. Czołówkę stanowią Niemcy, Szwecja i Holandia. Kraje te zdają sobie sprawę ze znaczenia powtórnego użycia produktów, co skutkuje zachowaniem większej czystości środowiska i nierzadko dużymi oszczędnościami finansowymi.

W budownictwie sportowym najczęściej używanym materiałem z recyklingu jest granulat gumowy potocznie zwany SBR. Są to granulki ze zużytych opon samochodów osobowych i ciężarowych rozdrabniane w temperaturze pokojowej lub tzw. technologią kriogeniczną. Granulat z recyklingu (oprócz gumy sztucznej SBR) zawiera również gumę naturalną, stal, nylon, sporo spoiw i aktywnych wypełniaczy.

Używa się go do zasypywania sztucznej murawy, do wylewania na budowie podkładów metodą In-situ, tzw. E-layer. Taki gumowy podkład doskonale poprawia właściwości murawy i chroni stawy piłkarzy. W nawierzchniach poliuretanowych na boiska wielofunkcyjne jest głównym składnikiem warstw bazowych w tzw. "natryskach" i "7+7". Bieżnie lekkoatletyczne aż "kipią" od granulek SBR, przypominając w przekroju makowiec (tzw. sandwich) lub rodzynki w cieście (pełny poliuretan). Do tych samych celów można oczywiście używać materiałów z produkcji pierwotnej, np. EPDM, ale skutkuje to kilkakrotnie wyższą ceną granulek.


Nawierzchnia lekkoatletyczna typu sandwichNawierzchnia lekkoatletyczna - pełny poliuretan

Zalety SBR:
- dobra cena,
- zunifikowana jakość i dostępność na świecie,
- spełnienie odpowiednich norm środowiskowych (np. EN/DIN 18035‑7),
- doskonała użyteczność przy zasypywaniu trawy i wypełnieniu poliuretanu,
- elastyczność w niskich temperaturach,
- odporność na promienie UV,
- długa żywotność (50+).

Dobra rada

Większość boisk w Polsce (szczególnie Orlików) jest zasypanych właśnie SBR-em. W czasie gorących dni absorbuje on ciepło i wydziela ostry zapach, ale jest na to rada - należy polewać obficie wodą lub (to co wybrali nasi zachodni sąsiedzi) przenieść SBR pod murawę, tworząc sprężysty podkład zwany E-layerem, a krótszą trawę zasypać EPDM lub TPE. SBR zatopiony w kleju poliuretanowym nie daje już żadnych nieprzyjemnych doznań, a taka trawa bardziej przypomina trawę naturalną i jest zdrowsza dla stawów.

Bardzo podobnie jest w przypadku nawierzchni lekkoatletycznych. Granulki EPDM i SBR otoczone płynnym, tężejącym poliuretanem nie wydzielają żadnych szkodliwych substancji. Mają bardzo podobne właściwości odkształcenia pionowego, tarcia, wytrzymałości na rozciąganie i odporności na kolce. Czy można je więc stosować zamiennie? Wierzchnia warstwa poliuretanu musi być trwale jednolita kolorystycznie. Daje to tylko EPDM. Różne sztuczki z barwieniem SBR są tylko stratą czasu. Z drugiej strony można zadać pytanie, po co stosować EPDM w dolnych warstwach, których jednolitość koloru widać tylko w przekroju.

Wiedzą to doskonale Niemcy, którzy mimo milionów euro wydawanych na nawierzchnie sportowe stosują głównie w dolnych warstwach SBR. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. To rozwiązanie (zachowując jakość i odpowiednią trwałość) jest dużo tańsze od zatopionego EPDM. W Polsce w przetargach na profesjonalne stadiony lekkoatletyczne prawie zawsze proponuje się najdroższe (co nie znaczy najlepsze) rozwiązania bez materiałów z recyklingu. Czy słusznie? Odpowiedzmy sobie sami.

Źródło i zdjęcia: www.panoramaii.pl

logo footer