BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Artykuly

Nawierzchnie i posadzki sportowe

Sportowcy najczęściej biegają po podłogach drewnianych, nawierzchniach syntetycznych i murawach trawiastych. Jakie wymogi powinny spełniać tego typu podłoża?


Podłogi wewnętrzne

Podłogi sportowe wewnętrzne, na których uprawia się takie dyscypliny jak siatkówka, piłka ręczna, koszykówka czy lekkoatletyka, mogą być wykonane z materiałów naturalnych i sztucznych. Do tych pierwszych należą deszczułki lub panele parkietowe z drewna o różnej grubości. Do budowy podłóg najczęściej wykorzystuje się klon amerykański, brzozę, buk wielkolistny, dąb czerwony i biały, a także kauczukowiec. Każdy z tych gatunków ma swoją specyfikę: zwartość, trwałość, wreszcie estetykę. Posadzki syntetyczne mogą być natomiast wykonane z polichlorku winylu, poliuretanu, kauczuku, polipropylenu, akrylu, korka czy na bazie żywic epoksydowych.

Parametry tego typu podłóg określa powszechnie stosowana norma niemiecka DIN 18032-2 "Hale sportowe; nawierzchnie sportowe; wymagania i badania". Najważniejsze z nich to pochłanianie energii uderzeń, ugięcie pionowe i powierzchnia ugięcia, odbicie sprężyste piłki, tarcie powierzchniowe oraz odporność na obciążenia toczne. Generalnie podłoga nie może być zbyt sztywna, aby dobrze absorbowała energię uderzenia. "Poddające" się podłoże jest znacznie mniej urazogenne, a ćwiczenie na nim mniej naraża stawy na przeciążenia. Z drugiej strony zbyt sprężyste podłoże uniemożliwi skutecznie "kozłowanie" i odbijanie piłki.

Dodatkowe wytyczne dotyczące podłóg sportowych przygotowują międzynarodowe federacje, które zajmują się poszczególnymi dyscyplinami sportowymi.

Dobierając rodzaj podłogi należy przede wszystkim określić, kto będzie jej użytkownikiem, jakie zajęcia będą się na niej odbywały, jak często będzie użytkowana i jakie warunki klimatyczne panują w hali.

Nawierzchnie zewnętrzne - syntetyczne

Właśnie ze względu na warunki atmosferyczne dużo bardziej skomplikowaną kwestią jest tematyka nawierzchni zewnętrznych. Poliuretan, polipropylen czy granulaty gumowe narażone są bowiem na zmienne czynniki pogodowe, a to niekorzystnie odbija się na ich trwałości.

Podstawą każdej nawierzchni jest solidna warstwa nośna. O ile w przypadku podłóg w halach fundament stanowi najczęściej betonowy strop, to na zewnątrz trzeba sobie poradzić z gruntem, który może mieć bardzo różną strukturę. Dlatego też ważne jest zbadanie podłoża przeznaczonego pod inwestycję pod kątem jego właściwości geotechnicznych, a w uzasadnionych przypadkach jego stabilizacja. Dzięki temu uniknie się w przyszłości jego osiadania.

Kolejnym istotnym elementem jest podbudowa nawierzchni, która pełni funkcję warstwy stabilizującej i odsączającej. To od jej sztywności zależy bezpieczeństwo i komfort użytkowników. W przypadku nawierzchni poliuretanowych konieczne jest wylanie warstwy betonu lub asfaltu.

Zwieńczeniem całości jest warstwa wierzchnia. Powinna ona spełniać podstawowe normy bezpieczeństwa i posiadać atesty Państwowego Zakładu Higieny. Polska norma PN-EN 14877:2008 wymienia z kolei cechy nawierzchni, które muszą być zachowane przy zmiennej temperaturze. Należą do nich m.in.: odkształcenie pionowe, opór poślizgu na powierzchni, zachowanie się piłki po odbiciu, prędkość przesiąkania wodą, wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie, amortyzacja po uderzeniu, odporność na ścieranie, odporność na temperaturę, wodę i promienie słoneczne, wreszcie odpowiedni wygląd.

Ten typ nawierzchni wymaga utrzymania odpowiedniego reżimu na etapie montażu - sprawdzenia dokumentacji i poprawności wykonania. Kontrola powinna obejmować grubość nawierzchni, równość powierzchni, amortyzację po uderzeniu, odkształcenia pionowe i przyczepność.

Osobną sprawą jest utrzymanie nawierzchni w odpowiedniej kondycji. Ma to niebagatelny wpływ nie tylko na jej trwałość, ale i na bezpieczeństwo użytkowników.

Nawierzchnie zewnętrzne - sztuczna trawa

 
 fot. Hemet

Sztuczna trawa, kojarząca się przede wszystkim z "orlikami", znajduje coraz szersze zastosowanie. Jest trwalsza od naturalnej i odporna na kaprysy pogody. Biegają po niej zarówno amatorzy, jak i piłkarze z najwyższych klas rozgrywkowych. Można na niej ustawić ciężkie elementy, np. scenę, bez ryzyka zniszczenia.

O ile w Polsce władze piłkarskie podchodzą do sztucznej trawy dość sceptycznie (choć dopuściły do rozgrywek stadion rugby ze sztuczną trawą w Gdyni - przez pewien czas grała na nim tamtejsza Arka), to w wielu krajach traktowana jest na równi z naturalnym odpowiednikiem (vide stadion Boavisty Porto, moskiewskie Łużniki czy większość stadionów ligi NFL w Stanach Zjednoczonych).

W przeciwieństwie do opisywanych wyżej nawierzchni, nie wymaga betonowej podbudowy. Wystarczy nośny grunt i odpowiednio zagęszczona warstwa kruszyw. Na takim podłożu układa się trawiasty "dywan", który wypełniany jest granulatem.

Bywa on traktowany marginalnie, tymczasem od jego właściwości zależy trwałość całej nawierzchni, a także komfort i bezpieczeństwo użytkowników. Granulat powstaje z mieszanek kauczuku, oleju i pigmentu. Im lepszy gatunek tego pierwszego, tym wyższa będzie odporność murawy na warunki atmosferyczne, działanie wody oraz niskich i wysokich temperatur.

Wszystkie warstwy tworzą system, który powinien umożliwić dobrą odbijalność piłki, właściwą amortyzację i odpowiedni poślizg. Ten ostatni parametr ma ogromny wpływ na kontuzjogenność. Część piłkarzy zniechęca się do sztucznej trawy właśnie z związku ze słabym poślizgiem i niemożnością wyrwania darni, co może skutkować poważnymi urazami.

Żywotność nawierzchni z trawy syntetycznej znacząco wydłużają regularne zabiegi konserwatorskie.

Nawierzchnie zewnętrzne - naturalna trawa

Inwestorzy planujący budowę boiska naturalnego mają do wyboru dwie technologie: trawę z siewu i trawę z rolki. Przygotowanie pierwszej wymaga zdecydowanie więcej czasu, ale taka murawa dużo lepiej się "przyjmuje". Trawa z rolki, droższa, może być alternatywą w przypadku intensywnie użytkowanych boisk, gdzie konieczna jest częsta i szybka wymiana. Podbudowa murawy z trawy naturalnej powinna mieć odpowiednią stabilność i przepuszczalność.

Czym kończy się nie zachowanie tego drugiego parametru, przekonaliśmy się w październiku 2012 roku na Stadionie Narodowym w Warszawie. Mecz Polska-Anglia musiał zostać przełożony z powodu wody deszczowej zalegającej na murawie. Kluczowa jest oczywiście trawa, dlatego niezwykle istotny jest dobór właściwego gatunku. Murawa powinna charakteryzować się odpowiednią gęstością, gładkością, kolorem, ukorzenieniem, sztywnością, sprężystością, odbojnością i bieżnością. Trawa naturalna wymaga szeregu zabiegów pielęgnacyjnych, ale to już temat na zupełnie inną opowieść. Nawierzchnia jest wizytówką każdego obiektu sportowego. To ona decyduje o komforcie użytkowników, to na niej i zawodnikach skupiają się oczy widzów. Warto więc zadbać o jej jakość.

Norbert Skupiński
fot. otwierająca: Unirubber

logo footer