BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Futbol stołowy - Piłka nożna dla leniwych

W Łodzi mówi się na to "trambambula", w Poznaniu – "chłopki", na Śląsku – "michały", natomiast oficjalna nazwa brzmi "futbol stołowy". W każdym z przypadków chodzi jednak o to samo – o piłkarzyki, które spotkać można zarówno w szkołach, jak i pubach, czy podczas wszelkiego rodzaju festynów, pikników i innych imprez plenerowych.


Podobna różnorodność dotyczy stylu gry – jedni preferują zagrania techniczne, inni zdecydowanie bardziej wolą zagrania siłowe. Ale niemal każdy i wszędzie odczuwa te same emocje i podobną frajdę. Dlatego obecnie piłkarzyki to już nie tylko popularna gra towarzyska, ale i prężnie rozwijająca się dyscyplina z turniejami, w których pule nagród liczone są już w milionach dolarów.

Historia futbolu stołowego sięga początków poprzedniego stulecia, choć pierwsze próby skonstruowania miniaturowego boiska do piłki nożnej zaczęły się już pod koniec XIX wieku. Do 1890 roku opatentowano wiele prymitywnych wersji tej gry, najczęściej składającej się z drewnianej skrzynki wyposażonej w przeróżnego rodzaju drążki, pręty czy druty, które służyły do odbijania piłki. Według jednej z najczęściej przyjmowanych teorii, to niemieccy fani tradycyjnego futbolu wpadli na pomysł "przeniesienia" ulubionej gry w okolice barowej lady.

Zbili z desek czworoboczną skrzynkę, na dno wyłożyli sklejkę mającą imitować boisko, a małe, drewniane figurki zawodników zamontowali na drewnianych drążkach. W dwóch przeciwległych ścianach skrzynki wycięte zostały natomiast bramki i przymocowano do nich materiał, który miał zapobiegać wypadaniu piłki poza boisko. Za prekursorów futbolu stołowego uważają się jednak także Anglicy, Francuzi, Hiszpanie i Amerykanie – w każdym z tych państw powstały konstrukcje, które umożliwiały emocjonującą rywalizację.

Pierwsze turnieje zaczęto organizować w Europie w połowie XX wieku (przykładowo, od 1950 roku prowadzone były regularne rozgrywki ligowe w Belgii, w ślad której szybko poszły sąsiednie kraje). Pierwszy turniej o Puchar Europy odbył się w 1976 roku, ale Międzynarodowa Federacja Piłki Stołowej (International Table Soccer Federation) oficjalnie powstała dopiero w 2002 roku. Przyczynił się do tego rozwój Internetu, który umożliwił swobodny kontakt między zawodnikami, a w dalszej kolejności – między krajowymi federacjami.

Cele ITSF są ambitne – przedstawiciele organizacji mówią nawet o planach włączenia piłkarzyków w zestaw dyscyplin olimpijskich. Warto dodać, oprócz oficjalnej nazwy, prawie w każdym z państw występują lokalne określenia gry.

Aby zatem zagrać w Anglii trzeba się pytać o: table football, footzy, bar football, foosball albo table soccer, w Niemczech i Rosji – kickera, we Włoszech – gitoni, biliardino lub calcio balilla, na Węgrzech – csocsó, w Hiszpanii – futbolín, w Portugalii – matraquilhos, w Bułgarii – djaga, w Holandii – tafelvoetbal, w Chile – tacataca, w Argentynie – metegol, w Brazylii – totó, pebolim lub fla-flu, a w pozostałych krajach Ameryki Łacińskiej – canchitas albo futbolito.

W naszym kraju rozwój piłkarzyków koordynuje Polski Związek Futbolu Stołowego. PZFS nieoficjalnie działał od 2006 roku, a w 2009 roku został oficjalnie zarejestrowany i to jemu podlegają wszystkie regionalne ośrodki. Trzeba bowiem wiedzieć, że jeszcze na wiele sezonów przed powołaniem krajowych struktur niemal każde duże miasto miało swoją mniej lub bardziej oficjalną ligę, której wyniki były rejestrowane w aktualizowanym co miesiąc ogólnopolskim rankingu. Organizowano też ogólnopolskie turnieje, a najlepsi zawodnicy mieli później okazję rywalizować na arenie międzynarodowej.

W piłkarzykach liczy się dobry refleks, choć i bez niego – jak twierdzą profesjonalni zawodnicy – można sobie poradzić. Dużą rolę pełni też odpowiednia taktyka, bo wbrew pozorom gra nie polega na bezmyślnym odbijaniu piłeczki. Największych turniejach zawodnicy stoją przy stole po kilka(naście) godzin – nieodzowna jest zatem również dobra kondycja (sprawność fizyczna, mocne nogi, silny kręgosłup).

Typowy trening ma zwykle dwie części – najpierw ćwiczy się konkretne zagrania, a następnie stosuje się je podczas gry sparingowej. Jak podkreślają wprawieni gracze, droga do sukcesu jest całkiem prosta – należy jak najwięcej rywalizować z lepszymi od siebie i w ten sposób zdobywać doświadczenie, nie przejmować się przy tym porażką i być cierpliwym. Nawet jeżeli nie uda się zdobyć żadnego prestiżowego tytułu, zawsze pozostanie satysfakcja z tego, że efektownymi zagraniami zaimponowało się kolegom oraz koleżankom.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY:

 
Futbol stołowy (piłkarzyki) to gra dwu- lub czteroosobowa. Przed rozpoczęciem meczu następuje losowanie, kto zaczyna grę, na której połowie boiska. Jeśli gra toczy się w dwuosobowych składach, jedna osoba będzie sterować bramkarzem i obrońcami, a druga pomocnikami i atakującymi.

Rozpoczęcie gry zaczyna się od serwu drużyny, która została wylosowana za pomocą monety. Jeśli serwis zakończy się golem, a żaden inny zawodnik nie dotknął przy tym piłki to wtedy bramka nie może być uznana i następuje powtórzenie zagrywki. Każdy kolejny serw należy do drużyny, która straciła wcześniej gola. Drużyna nie może przetrzymywać piłki dłużej niż 10 sekund w obronie i 15 sekund w ataku. Jakiekolwiek rozpraszanie przeciwnika w czasie, kiedy piłka jest w grze również jest niedozwolone. Tego typu zagrania i zachowania są traktowane jako faule i skutkują przejęciem piłki przez drużynę poszkodowaną.

Zabronione jest obracanie drążków o więcej niż 360 stopni (tzw. kołowrotki). Nie wolno potrząsać stołu ani w żaden inny mechaniczny sposób wpływać na ruch piłki. Jedyną częścią stołu, którą możemy dotykać podczas meczu, są drążki naszej drużyny. Trzeba tu również dodać, że dotykać je możemy tylko rękoma. Jeżeli piłka zatrzyma się w miejscu, którego nie będzie mogła sięgnąć żadna z figurek, wtedy można ją przesunąć do najbliższego piłkarzyka. Jeżeli piłka po strzale opuści stół, wtedy do gry wprowadza ją ponownie obrońca drużyny przeciwnej do tej, która piłkę wybiła. Zabronione jest jakiekolwiek rozpraszanie zawodnika(-ów) drużyny przeciwnej. Dozwolone jest stosowanie rękawiczek lub talku, co ma służyć lepszej kontroli drążków.

Gra jest podzielona na dwie połowy. Każda z nich trwa do zdobycia piątej bramki przez jedną z drużyn. Po skończeniu pierwszej połowie oba zespoły powinny zamienić się miejscami. Jeżeli zsumowanie goli z obu części da nam wynik remisowy, zarządzana jest dogrywka, która trwa do uzyskania przez jedną z drużyn dwubramkowej przewagi.

Na prośbę jednej lub obu drużyn w czasie rozgrywania meczu może być obecny również sędzia, który rozstrzyga sporne sytuacje przy stole. Obecność sędziego nie jest jednak wymagana i mecze niższej rangi zwykle odbywają się bez jego udziału.

Istnieje kilka rodzajów konkurencji turniejowych, które rozgrywane są na całym świecie. Najważniejsze to "pary open", czyli otwarte rozgrywki drużynowe w dowolnej konfiguracji zawodników oraz "single open" czyli zmagania indywidualne. Są to zwykle konkurencje najlepiej punktowane i najbardziej oblegane, ponieważ każdy może wziąć w nich udział.

Kolejną konkurencją są "miksty" – rywalizacja drużyn, w których skład wchodzi kobieta i mężczyzna. Jeszcze innym rodzajem turnieju jest tzw. DYP, polegający na tym, że losuje się partnera, z którym gra się potem w jednej drużynie. Oprócz wyżej wymienionych konkurencji rozgrywa się też m.in.: "pary i single amatorów" oraz "pary pro-ama", "pary semi-pro" – oparciu o miejsca rankingowe zawodników, a także "2Ball" (gra jednocześnie dwiema piłeczkami), "goallie war" (wojna bramkarzy) i "atak na atak" (rywalizacja zawodników ofensywnych).

SPRZĘT:

Rywalizacja odbywa się na specjalnie skonstruowanym stole przypominającym boisko do piłki nożnej, z przymocowanymi do poprzecznych drążków (tzw. grilli) figurkami w kształcie piłkarzy, którymi gracze manipulują w celu zdobycia bramki. Po każdej stronie stołu mamy 4 drążki (grille). Pierwszy grill to bramkarz, drugi – dwóch obrońców, trzeci – pięcioosobowa linia pomocy i czwarty – 3 atakujących. Plac gry ma najczęściej wymiary 70x105 cm. Piłka powinna być twarda i mieć średnicę 3-3,5 cm.

STRÓJ:

Dowolny.

Garlando World Champion 2007 – specyfikacja stołu
Szczegóły wykonania:
  • wymiary: 143x125x92-94 cm (dł./szer./wys.)
  • waga: 80 kg
  • bandy wykonane z 30 mm grubości sklejki pokrytej warstwą tworzywa sztucznego, wykończona aluminiowym profilem na krawędziach;
  • kolor okleiny: czarny z logo ITSF oraz naklejką certyfikatu z unikalnym numerem stołu;
  • stabilne metalowe nogi o przekroju 90x90 mm z możliwością poziomowania, pokryte odporną na zadrapania warstwą lakieru;
  • tafla boiska wykonana z nieodbijającego światła piaskowanego szkła;
  • bezpieczne, wytrzymałe, teleskopowe grille o średnicy 16 mm pokryte warstwą chromu (grubość profilu 3 mm);
  • grille na stalowych łożyskach z gumowymi odbojnikami;
  • ułatwione punktowanie przez użycie bramkarza o 360° obrocie;
  • ustawienie zawodników: GK-1, OBR-2, POM-5, AT-3
  • kieszeń za bramką wychwytująca piłki;
  • plastikowe uchwyty z drewnianymi insertami o ergonomicznym kształcie i zwiększonej chłonności potu i przyczepności;
  • bramki wykonane z HDP wzmocnione włóknem szklanym dla lepszej absorpcji uderzeń;
  • manualny wskaźnik punktów i setów;
  • wyprodukowany zgodnie z normami określonymi przez ITSF;
Oficjalna piłeczka – piłeczka ITSF High Control, średnica 34,5 mm, waga 27g.

 

logo footer