BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Hokej na rolkach (wrotkach) - Hokej na lato

Hokej jest jedną z sześciu podstawowych specjalności wrotkarskich - pozostałe to: jazda szybka, jazda figurowa (indywidualna, pary sportowe, tańce i "show"), jazda akrobatyczna lub "agresywna", zjazd (downhill) oraz freestyle. Jak wynika z szacunkowych badań, wrotkarstwo amatorsko i wyczynowo uprawia około 80 milionów ludzi na całym świecie. W samych tylko Stanach Zjednoczonych zrzeszonych jest ponad 30 tysięcy profesjonalnych zawodników, a we Włoszech i w Niemczech jest ich po kilkanaście tysięcy.


Próby stworzenia sprzętu działającego podobnie do łyżew w uniwersalnych warunkach podejmowano już od początku XVIII wieku. Pierwszy prototyp stworzył Holender Hans Brikner, ale jego projekt nie okazał się udany. Mało kto wie, że wrotki zawdzięczamy... producentowi instrumentów muzycznych. To właśnie niejaki Józef Merlin z Belgii około 1760 roku skonstruował pierwszy dobrze działający model, który na przestrzeni dekad był sukcesywnie ulepszany. Modyfikowano materiały służące produkcji poszczególnych elementów, rozmiar i sposób mocowania kółek, ustawienie i wielkość płozy, oraz łożyska. Prawdziwy "boom" na wrotki miał miejsce w latach 70. i 80. XIX wieku. W 1867 roku w amerykańskim Cincinnati powstała pierwsza publiczna wrotkarnia, a 10 lat później podobne miejsce zostało otwarte w Berlinie. W Polsce pierwsza wrotkarnia zaczęła funkcjonować tuż przed wybuchem I wojny światowej – w 1913 roku uruchomiono ją w Dolince Szwajcarskiej na warszawskim Ujazdowie.

Pierwszy na świecie związek wrotkarski powstał w Niemczech w 1910 roku. Jedenaście lat później w Stuttgarcie odbyły się premierowe mistrzostwa kraju w hokeju na wrotkach. W 1924 roku w szwajcarskim Montreaux została założona Międzynarodowa Federacja Wrotkarska (FIRS), która początkowo zajmowała się jedynie hokejem na wrotkach (z ang. rink/quad hockey). W ciągu dwóch lat zorganizowano pierwsze mistrzostwa Europy w tej dyscyplinie, a premierowe mistrzostwa świata odbyły się w 1936 roku.

W połowie lat 60. XX wieku FIRS został oficjalnie uznany przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, a podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku hokej na wrotkach znalazł się w programie zawodów jako dyscyplina pokazowa. W turnieju wzięło udział 12 drużyn, a w finale po zaciętym meczu Argentyna pokonała Hiszpanię 8:6. W 1995 roku FIRS zorganizował pierwsze mistrzostwa świata w hokeju na rolkach (z ang. inline hockey). Aktualnie najlepszą drużyną globu jest ekipa USA, która w decydującym meczu pokonała Kanadę. W rozegranym w kolumbijskiej Bucaramandze turnieju wzięło udział 18 drużyn.

 

W Polsce, mimo czynionych starań, bardzo długo nie udało się uczynić z wrotkarstwa sportu zorganizowanego. Przełom nastąpił dopiero w 1993 roku, kiedy powołano do życia Polski Związek Sportów Wrotkarskich. W latach 90. w całym kraju odbywały się liczne zawody, których celem była popularyzacja poszczególnych konkurencji i na efekty nie trzeba było długo czekać. Od 2000 roku rozgrywana jest w Polsce liga hokeja na rolkach mężczyzn. Pierwsze mistrzostwo kraju wywalczył zespół Ambra Pruszków. Najbardziej utytułowaną drużyną mężczyzn jest jednak ekipa o "kosmicznej" nazwie - Marsjanie Opole, która w latach 2004-13 aż ośmiokrotnie sięgała po tytuł. W rywalizacji kobiet pierwsze mistrzostwo Polski w 2009 roku wywalczył MUKS Naprzód Janów. Coraz śmielej biało-czerwoni poczynają sobie także na arenie międzynarodowej - podczas mistrzostw Europy w Austrii w 2011 roku byli bardzo blisko gry o medale i ostatecznie zajęli 5. lokatę (w finale Niemcy pokonały Wielką Brytanię).

Co ciekawe, hokej na rolkach jest bardzo popularny w klubie, który sportowym kibicom kojarzy się przede wszystkim z piłką nożną, piłką ręczną i koszykówką. Mowa oczywiście o FC Barcelona. Podobnie jak w innych dyscyplinach, również w tej zawodnicy "blau-grany" nie znoszą przegrywać i plasują się w krajowej czołówce.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY:

Powierzchnia boiska powinna być drewniana lub z tworzywa sztucznego albo materiału zatwierdzonego przez IISHF. Powierzchnia powinna być gładka i płaska tak, aby kółka rolek mogły się toczyć bez tarcia i przeszkód. Maksymalne rozmiary boiska to 60 m długości i 30 m szerokości, a minimalne - 30x15 m (w zawodach należących do kategorii mistrzostw IISHF rozmiary boiska powinny wynosić minimum 40x20 m). Narożniki boiska powinny być zaokrąglone a promień zaokrąglenia wynosi od 2 do 4 m, proporcjonalnie do wymiarów boiska. Boisko powinno być też otoczone bandą (całkowicie gładką i nieposiadającą żadnych wystających części, które mogłyby spowodować kontuzje zawodników). Bramki mają 105 cm wysokości i 170 cm szerokości.

Hokej na rolkach wywodzi się z hokeja na lodzie, ale obydwie dyscypliny - mimo wszystko - sporo się od siebie różnią, bo wiele zasad uproszczono. W hokeju na rolkach nie ma spalonych, co oznacza, że zawodnicy mogą zagrywać piłkę z każdego miejsca boiska. Nie ma też elementu agresji, bo zabroniono kontaktu fizycznego między zawodnikami. Można kopać piłkę/krążek, ale gole strzelone w ten sposób nie są uznawane. Mecze trwają 2x20 minut + 5 minut przerwy między połowami. Gra odbywa się gumową piłką lub krążkiem o średnicy ok. 7 cm. W każdej z drużyn na placu gry może przebywać jednocześnie pięciu zawodników (4 w polu + bramkarz). Podobnie jak w hokeju na lodzie zawodnicy mogą się zmieniać w każdej chwili, obowiązują tzw. zmiany w grze.

Do niedozwolonych zagrań w hokeju na rolkach należą: przeszkadzanie, bójka/nadmierna ostrość w grze, atak kijem trzymanym oburącz, trzymanie, dźganie, uderzanie, podcinanie, zahaczanie, gra wysokim kijem, gra łokciem, atak z tyłu, rzucenie na bandę, atak trzonkiem kija, atak kolanem, atak głową, atak na głowę lub kark, kopanie oraz symulowanie.

W zależności od przewinienia zawodnicy mogą być ukarani następującymi karami: rzutem wolnym, karą mniejszą (2 minuty na ławce kar), karą dla ławki (2’), karą większą (5’), karą za złe zachowanie (10’, żółta kartka), karą wykluczenia (żółta kartka), karą meczu (czerwona kartka i zakaz gry w dwóch kolejnych spotkaniach), większą karą meczu (czarna kartka i zakaz gry do czasu werdyktu właściwej komisji dyscyplinarnej), rzutem karnym.

Jeżeli mecz zakończył się remisem, a konieczne jest wyłonienie zwycięzcy, zarządza się dogrywkę 2x5 minut. Jeżeli ona również nie przynosi rozstrzygnięcia - zarządza się serię rzutów karnych (po 5 prób).

SPRZĘT:

 
Wyposażenie zawodnika z pola oraz i bramkarza powinno składać się z kija, rolek, wyposażenia ochronnego oraz stroju. Rolki powinny mieć tyle kółek, na ile zostały zaprojektowane. Wszystkie kółka w rolkach muszą być uretanowe (lub wykonane z innego dopuszczonego materiału), wszystkie też muszą się kręcić. Hamulce przy rolkach są dopuszczone pod warunkiem, że nie zostawiają śladów na podłożu. Płozy i kółka muszą być bezpiecznie przymocowane do butów.

Jeżeli chodzi o kije, dopuszcza się kije drewniane i z innych zaakceptowanych materiałów. Nie mogą one posiadać odstających części, a ostre krawędzie powinny być fazowane. Ponadto, taśma na kiju nie może być fluorescencyjna. Maksymalna długość trzonka kija wynosi 163 cm, maksymalna szerokość - 3 cm, a maksymalna grubość - 2,5 cm. Co ważne, trzonek musi być prosty. Maksymalna długość łopatki wynosi natomiast 32 cm, a szerokość 5-7,5 cm. Łopatka może być wygięta, pod warunkiem, że wygięcie nie będzie większe niż 1,5 cm odległości od linii łączącej piętę z końcem łopatki, w najodleglejszym punkcie. Łopatka i trzonek muszą mieć gładkie wykończenie - bez ostrych krawędzi, śladów złamań i ubytków, które mogą spowodować urazy u innych zawodników. Zabronione jest ingerowanie w kształt łopatki.

STRÓJ:

Nie licząc bramkarzy, strój seniora powinien składać się z: kasku, ochraniaczy łokci, suspensoria, spodni ochronnych (muszą zakrywać uda, biodra i nerki), ochraniaczy goleni i kolan oraz rękawic. Zawodnicy w młodszych kategoriach wiekowych muszą posiadać jeszcze ochraniacz szyi i karku, a także ochraniacz barków i klatki piersiowej.

Podczas gry i w czasie rozgrzewki każdy zawodnik musi mieć założony kask z zapiętym pod szyją paskiem. Jeżeli podczas gry kask spadnie z głowy zawodnika, nie wolno mu kontynuować do momentu aż ponownie założy kask i zapnie pasek. Zalecane jest, aby gracze posiadali całkowitą ochronę twarzy, lub co najmniej półpleksę. Pleksa powinna chronić oczy i zakrywać nos, zarówno w widoku od przodu jak i od boku. Rękawice powinny zakrywać dłoń i nadgarstek. Ich strona wewnętrzna nie może być usunięta tak, aby gracz trzymał kij nagą dłonią.

Oprócz wspomnianych elementów, strój bramkarza uzupełniają: parkany, odbijaczka i łapawica. Parkany nie mogą być szersze niż 30,5 cm i cieńsze niż 3 cm. Nie można stosować żadnych dodatków, które zasłaniają przestrzeń między spodem parkanów a podłożem. Maksymalne wymiary odbijaczki nie powinny przekraczać 41 cm długości i 21 cm szerokości. Natomiast maksymalne zewnętrzne wymiary łapawicy nie powinny przekraczać 41 cm długości i 23 cm szerokości mankietu, który może mieć minimalnie 11,5 cm długości. Obwód łapawicy nie powinien przekraczać 122 cm.

 

logo footer