BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Korfball - Sportowe równouprawnienie

Korfball to jedyna na świecie koedukacyjna gra zespołowa, w której zawodnicy obojga płci grają w jednej drużynie (nie rozgrywa się meczów z udziałem zawodników tylko jednej płci). Wiele elementów gry w korfball podobnych jest do koszykówki, piłki ręcznej i popularnego w niektórych krajach netballu.


Gra powstała na początku XX wieku, kiedy to nauczyciel wychowania fizycznego z Amsterdamu Nico Broekhuysen, na potrzeby swoich podopiecznych - którymi byli zarówno chłopcy, jak i dziewczęta - zaadoptował grę, podpatrzoną w 1902 roku w południowej Szwecji. Twórca nazwał ją korfballem, od holenderskiego "korf" oznaczającego "kosz".

Do pierwszego publicznego pokazu nowego sportu doszło w 1903 roku i to ten właśnie rok uważa się za oficjalną datę narodzin korfballu (wówczas też powstało Holenderskie Stowarzyszenie Korfballu). Od tego czasu, dzięki licznym akcjom promocyjnym, korfball stawał się coraz bardziej popularny nie tylko w Kraju Tulipanów, ale również w państwach sąsiedzkich. W 1921 roku w Belgii powstała druga na świecie narodowa federacja tego sportu. Korfball był też dyscypliną pokazową podczas igrzysk olimpijskich w Antwerpii w 1920 roku i osiem lat później w Amsterdamie. W 1933 roku powstała Międzynarodowa Federacja Korfballu (IKF), ale początkowo jej działalność była utrudniona ze względów... obyczajowych.

W pierwszej połowie XX wieku czynnikiem mocno utrudniającym rozwój nowej dyscypliny był fakt, że korfball nazywano "grą koedukacyjną", w której na równych prawach rywalizują kobiety i mężczyźni. Dla wielu osób zasady te były po prostu zbyt postępowe. Mimo to, w ciągu ponad wieku korfball przekształcił się jednak z gry znanej nielicznym w grę ogólnoświatową. W ubiegłorocznym rankingu IKF sklasyfikowanych było 59 reprezentacji z pięciu kontynentów. W 1978 roku rozegrano pierwsze mistrzostwa świata. Kolejne odbyły się w 1984 roku, a od 1987 roku odbywają się one regularnie co cztery lata.

Co ciekawe, w każdym z 9 dotychczasowych finałów spotykały się ekipy Holandii i Belgii (Belgia wygrała tylko jedno z tych spotkań, jako gospodarz turnieju w 1991 roku). O miano trzeciej siły walczą Niemcy, Anglia, Tajwan i Czechy.

W 1985 roku korfball zadebiutował podczas World Games, czyli Igrzyskach Światowych Dyscyplin Nieolimpijskich (w 2017 roku impreza odbędzie się we Wrocławiu). W 1993 roku MKOl dołączył korfball do listy dyscyplin, które mają szansę pojawić się w przyszłości w programie igrzysk olimpijskich. Być może z udziałem Polski, która na ostatnich MŚ w Chinach zajęła 10. miejsce i w światowym rankingu została sklasyfikowana na 12. pozycji. Zmagania o mistrzostwo kraju toczą się w Polsce od 1991 roku (zdecydowanie najbardziej utytułowaną drużyną jest AWF Warszawa). W kwietniu 2012 roku został zarejestrowany Polski Związek Korfballu, który jest kontynuatorem Polskiej Federacji Korfballu, powstałej w 1994 roku.

Korfball jest sportem bardzo widowiskowym ze względu na to, że kosze zdobywane są zarówno po szybkich, kombinacyjnych zagraniach, jak i rzutach z naprawdę dużego dystansu. Dyscyplina uprawiana jest w hali (w zależności od kraju, w Polsce od października do końca kwietnia) oraz na powietrzu (w pozostałej części roku). Jak podkreślają przedstawiciele PZKorf, korfball mogą uprawiać osoby o różnym poziomie predyspozycji sportowych. Wiele osób ceni sobie to hobby także ze względu na fakt, że jest to doskonały sposób nie tylko na utrzymanie formy fizycznej, ale i poznanie ciekawych ludzi.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY:

 
Boisko do korfballu ma 40 metrów długości oraz 20 metrów szerokości i jest podzielone linią środkową na połowy. Słupy o zewnętrznej średnicy 4,5-8 cm są wmontowane w boisko lub stoją bezpośrednio na nim. Umiejscowione są w obu strefach boiska w 1/6 długości boiska mierząc od linii końcowych (6,67 m), w równej odległości od obu linii bocznych. Kosze są przymocowane do każdego słupa (w przeciwieństwie do koszykówki nie ma jednak przy nich tablicy). Muszą one być skierowane w stronę środka boiska, a górna krawędź powinna znajdować się na wysokości 3,5 m od podłoża. Kosze są cylindryczne, bez dna. Wysokość obręczy wynosi 23,5-25 cm. Średnica wewnętrzna krawędzi górnej wynosi 39-41 cm oraz 40-42 cm krawędzi dolnej. Szerokość brzegu kosza wynosi 2-3 cm. Punkty wykonywania rzutów karnych znajdują się 2,5 metra od słupów, na których umieszczone są kosze.

Mecz powinien trwać 2x30 minut, z maksymalnie 10-minutową przerwą między połowami meczu (regulamin rozgrywek może jednak określać inny czas gry i przerwy). Wszelkie przerwy w grze nie powinny być wliczane do czasu gry, w tym także czasy na żądanie oraz czas zatrzymywany na przeprowadzenie zmiany. Celem gry jest zdobycie jak największej liczby punktów, które zdobywa się, gdy piłka całkowicie przeleci z góry na dół przez obręcz kosza znajdującego się w strefie ataku drużyny atakującej lub jest pewne, że gdyby nie wybicie piłki z kosza przez obrońcę uderzeniem od dołu, piłka przeleciałaby całkowicie z góry na dół przez obręcz kosza. Do kosza mogą rzucać zawodnicy strefy ataku z całej połowy boiska, w której się znajdują, oraz gdy w momencie oddawania rzutu nie są w tzw. pozycji bronionej (jeżeli obrońca stoi twarzą do atakującego, z wyciągniętą ręką w jego kierunku oraz znajduje się pomiędzy koszem a rzucającym, a przy tym aktywnie próbuje zablokować rzut, wtedy nawet celny rzut nie jest premiowany punktem). W przypadku remisu w regulaminowym czasie gry odbywa się dogrywka, trwająca aż do wrzucenia piłki do kosza przez jedną z drużyn (tzw. złoty gol).

Każda drużyna składa się z czterech zawodniczek i czterech zawodników, przy czym po dwie kobiety i dwóch mężczyzn powinni znajdować się w każdej strefie boiska. Każdorazowo po uzyskaniu dwóch punktów zawodnicy zmieniają strefę. Atakujący stają się obrońcami, a obrońcy atakującymi i następuje to poprzez zmianę stref przez poszczególnych zawodników. Koniec pierwszej połowy i rozpoczęcie drugiej nie powoduje zmiany ról zawodników. Zmieniają oni jedynie połowy boiska. W każdym meczu można wprowadzić na boisko nie więcej niż czterech zawodników rezerwowych bez dodatkowej zgody sędziego (zawodnik, który już raz został zastąpiony innym nie może ponownie wrócić do gry; zmiany możliwe są tylko w czasie przerwy w grze). Jeżeli został wykorzystany maksymalny limit zmian przez daną drużynę, a zawodnik tej drużyny został usunięty z boiska przez sędziego lub zawodnik został zmieniony na skutek kontuzji, można dokonać zmiany za zgodą sędziego.

Każda drużyna musi mieć wyznaczonego kapitana. Nosi on wyraźnie widoczną opaskę i reprezentuje swoją drużynę, a także odpowiada za właściwe zachowanie swoich zawodników. Kapitan ma prawo zwracać uwagę sędziego na wszystko, co według niego jest istotne dla prawidłowego przebiegu meczu. W przypadku nieobecności trenera kapitan przejmuje prawa trenera – m.in. może zgłosić czas na żądanie oraz zmianę zawodnika.

Drużyna atakująca ma 25 sekund na przeprowadzenie akcji ataku w strefie ataku - dotknięcie piłką obręczy kosza lub zdobycie punktu. Czas jest wskazywany przez zegar rzutowy (shot-clock). Przekroczenie limitu czasu jest oznaczane sygnałem dźwiękowym, który przerywa grę. Po przekroczeniu limitu czasu sędzia przyznaje piłkę broniącej się drużynie w celu wznowienia gry.

Podobnie jak w koszykówce, gdy dwóch przeciwników chwyci równocześnie piłkę, sędzia przerywa grę i dyktuje rzut sędziowski poprzez wyrzut piłki w górę. To samo stosuje się, kiedy trzeba wznowić grę i żadna ze stron nie jest uprawniona do wznowienia jako pierwsza.

Podczas gry zabronione jest m. in.: dotykanie piłki nogą lub stopą, uderzanie piłki pięścią, chwytanie piłki lub odbijanie piłki w pozycji leżącej, przemieszczanie się z piłką (podobnie jak w koszykówce zawodnikowi będącemu w posiadaniu piłki nie wolno postawić stopy na podłożu po raz trzeci od momentu chwytu piłki), unikanie współpracy (tzw. solo play), przekazanie piłki z ręki do ręki innemu zawodnikowi własnej drużyny (gdy zawodnik otrzymuje piłkę bez fazy lotu piłki lub gdy piłka była pozostawiona na ziemi), gra na czas, wybijanie i zabieranie piłki znajdującej się w rękach przeciwnika, popychanie lub obejmowanie albo przytrzymywanie przeciwnika, gra w niebezpieczny sposób. Wspomniane przewinienia dzielą się na popełniane przez obrońców i przez atakujących. Te popełniane przez obrońców dzielą się na: lekkie przewinienia - których konsekwencją jest rozpoczęcie gry z miejsca przewinienia przez drużynę atakującą; ciężkie przewinienia - których konsekwencją jest rzut wolny; przewinienia, które w sposób powtarzalny nieuczciwie utrudniają atak przeciwnika - karane są poprzez rzut karny; bardzo ciężkie przewinienia - których konsekwencją jest utrata szansy zdobycia kosza karane są poprzez przyznanie rzutu karnego dla drużyny przeciwnej. Przewinienia popełniane przez atakujących dzielą się natomiast na: lekkie przewinienia - których konsekwencją jest wznowienie gry z miejsca przewinienia; ciężkie przewinienia, których rezultatem jest utrata szansy na zdobycie punktu przez drużynę atakującą - których konsekwencją jest rzut karny dla drużyny przeciwnej. W przypadku niedopuszczalnego zachowania, sędzia może ostrzec (żółta kartka) lub usunąć z pola gry każdego, kto formalnie należy do drużyny (czerwona kartka).

SPRZĘT:

W korfball gra się okrągłą piłką o numerze 5 (zatwierdzoną przez IKF). Powierzchnia piłki nie może być gładka. Zawodnicy powinni mieć możliwość dobrego opanowania piłki dzięki mikro wypukłościom, które występują na jej powierzchni. Piłka powinna być wykonana z dwukolorowego (zalecane kolory: żółty i niebieski) materiału, który ze względu na swoją konstrukcję nie może zagrażać bezpieczeństwu zawodników. Jej obwód wynosi 68-70,5 cm. Piłka musi być odpowiednio napompowana. W momencie rozpoczęcia gry waga piłki nie powinna być mniejsza niż 445 g i nie większa niż 475 g. Gdy piłka zostanie upuszczona na pole gry z wysokości 180 cm (mierzonej od dolnej powierzchni piłki) powinna się odbić na wysokość nie mniejszą niż 1,10 m i nie większą niż 1,30 m (mierzonej od górnej powierzchni piłki).

STRÓJ:

Zawodnicy obu drużyn muszą być ubrani w sposób wyraźnie odróżniający ich od zawodników drużyny przeciwnej. Nikt z uczestników nie ma prawa do występowania w stroju, który mógłby zagrażać zdrowiu własnemu lub pozostałych uczestników. Zabronione jest uczestnictwo w meczu, mając na ciele przedmioty niebezpieczne podczas gry tj. pierścionki, obrączki, naszyjniki, kolczyki itp. Przed wejściem na boisko muszą one być usunięte lub obklejone taśmą w ten sposób, aby nie stanowiły zagrożenia zdrowia. Stroje sędziego głównego i asystenta sędziego muszą odróżniać się od strojów obu drużyn.

 

logo footer