BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Lacrosse - Mała wojna

Lacrosse jest uważany za najstarszy amerykański sport narodowy. Jego historia sięga tradycji indiańskiej – to właśnie rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej są uznawani za prekursorów gry. Lacrosse służył pierwotnie celom militarnym i znacznie odbiegał w swej formie od postaci, którą znamy obecnie.

Całe plemiona uczestniczyły w rywalizacji trwającej od świtu do zmierzchu (a czasami nawet kilka dni), powierzchnia boiska liczona była w hektarach, rolę bramek spełniały drzewa lub skały, piłka była wykonana ze skóry jelenia, a sam przebieg gry cechował się bardzo dużą brutalnością - wszystko po to, aby młodzi wojownicy mogli wykazać się odwagą i walecznością, czyli cechami niezbędnymi w prawdziwej wojnie.

Pośród indiańskich plemion gra doczekała się niezwykle barwnych określeń: w języku czirokeskim - mała wojna, w języku mohawk - młodszy brat wojny, w języku onondaga - mężczyźni uderzają okrągły obiekt. Nazwa, która stosowana jest obecnie, pochodzi jednak z języka francuskiego - lacrosse oznacza "zakrzywiony kij". Bo to właśnie Francuz, misjonarz Jean de Babeuf, w 1636 roku udokumentował międzyplemienne zawody, które odbyły się w okolicy Ontario w Kanadzie.

Dyscyplina zaczęła jednak zyskiwać szersze grono sympatyków dopiero w XIX wieku. W tym czasie rywalizacja została "ucywilizowana", wyeliminowano też elementy brutalności. W 1844 roku w Montrealu utworzono pierwszą drużynę, 12 lat później skodyfikowano przepisy gry. W 1867 roku powstała w Kanadzie krajowa federacja, a w Europie Indianie z plemienia Caughnawaga wystąpili przed królową Wiktorią i zapoczątkowali modę na lacrosse w Wielkiej Brytanii. Z czasem sport ten zaczęły też uprawiać kobiety.

Lacrosse było obecne w programie igrzysk olimpijskich pięć razy. Rywalizacja o medale odbyła się dwukrotnie: podczas igrzysk olimpijskich w Saint Louis w 1904 roku i cztery lata później w Londynie, natomiast trzykrotnie (1928, 1932 i 1948) gra miała status dyscypliny pokazowej. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w 1967 roku. Na kolejne trzeba było czekać 7 lat, ale od tego czasu najważniejsza impreza rozgrywana jest już regularnie co 4 lata.

Co ciekawe, w latach 1990-2006 w turnieju brała udział reprezentacja Irokezów, jedyna drużyna narodowa złożona z Indian, biorąca udział w międzynarodowych zawodach sportowych w tamtym okresie.

 

W 2014 roku w Denver tytułu bronić będzie kadra Stanów Zjednoczonych, która jeszcze nigdy nie zakończyła zmagań poza finałem (9 złotych i 2 srebrne medale). Jedyną ekipą, która potrafiła przerwać hegemonię "Jankesów", była Kanada. Zawodnicy z Kraju Klonowego Liścia nigdy nie zostali sklasyfikowani niżej niż na trzecim miejscu (2 złote, 6 srebrnych i 3 brązowe medale). Komplet krążków z dotychczasowych mistrzostw mają też Australijczycy, którzy 4 razy sięgali po srebro i 7 razy po brąz. Jedynym zespołem, któremu udało się jeszcze wywalczyć medal MŚ, jest Anglia (stało się to w 1974 roku, kiedy oprócz złota, przyznano srebro aż 3 drużynom).

Jest jednak szansa, że dominacja "wielkiej trójki" w końcu zostanie przełamana, bo z każdą imprezą rośnie liczba uczestników - jeszcze w 1994 roku w turnieju brało udział tylko 6 drużyn, a w 2010 - 29. Po raz pierwszy w historii była wśród nich reprezentacja Polski, która debiut może zaliczyć do udanych (14. miejsce, najwyższe spośród wszystkich "nowicjuszy"). Wynik tym bardziej jest godny podkreślenia, że lacrosse na dobre zaczęło rozwijać się w naszym kraju dopiero w 2007 roku.

Pierwszy w Polsce oficjalny klub powstał w stolicy Wielkopolski - Poznań Hussars. W odstępie kilku miesięcy zaczęły działać kolejne o równie "wojowniczych" nazwach: Kosynierzy Wrocław, Grom Warszawa, Kraków Dragons, Legion Katowice, Ravens Łódź czy Spartans Oświęcim.

Wszystko wskazuje na to, że w nowym sezonie w Polskiej Lidze Lacrosse będzie występować już co najmniej 7 zespołów. Warto też odnotować, że w 2009 roku powstały także pierwsze w Polsce żeńskie drużyny lacrosse - Kosynierki Wrocław i Sztorm Warszawa.

O tym, że lacrosse rozwija się dynamicznie, świadczy też fakt, że na całym świecie powstają kolejne odmiany tej gry. W oparciu o lacrosse wymyślono już m.in.: box/indoor lacrosse (lacrosse w wydaniu halowym), soft crosse, intercrosse czy polocrosse.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY:

Lacrosse jest grą kontaktową rozgrywaną przez dwie 10-osobowe drużyny. Celem gry jest zdobywanie punktów poprzez wrzucenie piłki do bramki przeciwnika i zapobieżenie wrzuceniu piłki do własnej bramki. Drużyna, która zdobędzie więcej bramek wygrywa. Piłka jest w grze, jeżeli jest noszona, rzucana, uderzana przy użyciu kija i toczona lub kopana w dowolnym kierunku.

Boisko do lacrosse ma kształt prostokąta o wymiarach 110x55 m. Boisko powinno być podzielone na dwie połowy. Linie boiska powinny mieć szerokość 6-12 cm. Bramka jest kwadratem o boku 183 cm i słupku o szerokości 2-3 cm. Dookoła bramki powinno być wyznaczone pole bramkowe o promieniu ok. 2,75 m. Pole ataku i obrony powinno być wyznaczone w odległości ok. 40 m od linii końcowej i równolegle do niej. Skrzydła powinny być wyznaczone liniami prostopadłymi do linii środkowej i mieć długość ok. 10 m po jej obu stronach i być oddalone o ok. 20 m od środka boiska.

 
Drużyna składa się z dziesięciu zawodników (3 obrońców, 3 pomocników, 3 atakujących oraz bramkarza). Mecz lacrosse to 60 minut czystej gry, podzielone na 4 kwarty. Przerwy między kwartami są dwuminutowe, a w połowie meczu przerwa trwa 10 minut. Każda z drużyn może wykorzystać dwie przerwy na żądanie. Lacrosse należy do sportów bardzo kontaktowych, dlatego drobnych starć czy zderzeń kijami nie traktuje się jako zagrań niezgodnych z przepisami.

Mimo to, w grze mamy do czynienia z dwoma rodzajami kar za nieprzepisowe zagrania - przewinieniami osobistymi i przewinieniami technicznymi. Te pierwsze odgwizduje się w następujących sytuacjach: złośliwe dotknięcie dowolnej części ciała zawodnika drużyny przeciwnej (innej niż rakieta), uderzanie przeciwnika poniżej pasa dowolną częścią ciała, kontakt z przeciwnikiem przy pomocy rączki rakiety, niesportowe zachowanie zawodnika lub trenera, nieuzasadniona przemoc, uderzenie przeciwnika bez piłki czy stosowanie niewłaściwego sprzętu (np. brak ochraniaczy na zęby, niewłaściwie założone ochraniacze, niedozwolona długość kija). W przypadku odgwizdania przewinienia osobistego, zawodnika czeka kara wykluczenia z gry na jedną, dwie lub trzy minuty.

Z przewinieniami technicznymi mamy do czynienia w następujących sytuacjach: przeciwnik jest przytrzymywany niezgodnie z przepisami, przeciwnik uniemożliwia mu udział w meczu, a także gdy odgwizdywany jest spalony (w strefie obronnej znajduje się mniej niż czterech zawodników lub kiedy w strefie ataku znajduje się mniej niż trzech graczy). Do innych zagrań zaliczanych jako przewinienie techniczne należą: popychanie, przetrzymywanie piłki w celu przedłużenia czasu gry drużyny przeciwnej, odpychanie wolną ręką zawodnika obrony przez zawodnika prowadzącego piłkę oraz przeszkadzanie w prowadzeniu działań defensywnych, poprzez blokowanie obrońcy przez zawodnika, który nie jest w posiadaniu piłki.

Nieco inne zasady obowiązują w żeńskiej odmianie lacrosse. Mecze są krótsze (2x25 minut), a drużyny - liczniejsze (na boisku rywalizuje po 12 zawodniczek: 3 w ataku, 5 w pomocy, 3 w obronie i bramkarka).

SPRZĘT:

Piłka do lacrosse powinna być w kolorze białym, żółtym lub pomarańczowym. Powinna być wykonana z gumy i mieć średnicę ok. 10 cm i wagę 5 uncji (ok. 142 g). Kij zrobiony jest z drewna, laminowanego drewna lub tworzywa sztucznego i zakończony kieszonką z siatki. Długość kija napastników i pomocników powinna wynosić 101-107 cm, a obrońców 132-183 cm. Główka kija powinna mieć szerokość od 16,5-25,5 cm. Wyjątek stanowi bramkarz, którego kij może mieć główkę o szerokości 25,5-30,5 cm. Kieszeń rakiety do gry w lacrosse zostanie uznana za nielegalną, kiedy piłka umieszczona w głowie rakiety będzie pod najniższą krawędzią ściany bocznej.

Warto dodać, że kobiety używają nieco innego sprzętu niż mężczyźni – ich rakiety są mniejsze, a kosze płytsze, przez co łapanie piłki i oddawanie silnych strzałów jest trudniejsze niż w męskiej odmianie.

STRÓJ:

Zawodnicy obu drużyn powinni mieć jednolite stroje, kontrastujące ze strojami rywali. Dodatkowo, wszyscy gracze muszą nosić ochronne rękawice, kask (wyposażony w kratkę chroniącą twarz), ochraniacze zębów (w bardzo widocznych kolorach). Wszyscy zawodnicy z wyjątkiem bramkarzy powinni mieć także ochraniacze barków, ramion i tułowia. Bramkarz powinien posiadać dodatkowo ochraniacz szyi oraz klatki piersiowej.

 

logo footer