BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Polo - Najstarsza zespołowa gra na świecie

Z uwagi na duże koszty polo uważane jest za grę tylko dla wybranych. Aury ekskluzywności skutecznie dodają materiały telewizyjne, pokazujące mecze z udziałem brytyjskich arystokratów, na czele z księciem Karolem i jego synami. Początki tego sportu były jednak zupełnie inne – zarówno jeżeli chodzi o miejsce powstania i grupę, która go uprawiała.


Polo pochodzi bowiem z Azji Środkowej, a pierwsze wzmianki o grze pojawiły się już około 600 lat p.n.e.. Dotyczyły one armii perskiej, która poprzez grę przygotowywała swoje konie do udziału w walkach. Nazwa dyscypliny pochodzi od tybetańskiego słowa "pulu", które w Tybecie oznacza piłkę. Do Europy polo trafiło za sprawą brytyjskich oficerów stacjonujących w XIX wieku w Indiach.

Mecze na koniach cieszyły się na tyle dużym zainteresowaniem, że w latach 1900, 1908, 1920, 1924 i 1936 polo było dyscypliną olimpijską. Z pięciu turniejów trzy wygrała Wielka Brytania, a dwa - Argentyna, która do dzisiaj uchodzi za prawdziwą mekkę polo. To właśnie stamtąd pochodzą najlepsze konie tzw. polo ponies, które są niesamowicie szybkie i waleczne. Popularność i bardzo dobre warunki klimatyczne sprawiają, że większość czołowych zawodników i trenerów na świecie pochodzi z Argentyny.

Polskie tradycje polo sięgają XX-lecia międzywojennego. Sport ten uprawiali kawalerzyści i mężczyźni z tzw. dobrych domów. Własne drużyny mieli m.in. żołnierze XV Pułku Ułanów w Poznaniu i szwoleżerowie z I Pułku w Warszawie. Po wojnie polo w Polsce praktycznie nie istniało aż do meczu pokazowego, który odbył się w 2003 roku na Służewcu. Obecnie w naszym kraju istnieje kilka klubów, głównie w okolicach Warszawy i Poznania. Na południowych obrzeżach stolicy we wsi Obręb znajduje się "Buksza", we wsi Jaroszowa Wola - "Warsaw Polo Club"; na północnych obrzeżach - "Żurawno Polo". Pod Poznaniem mieszczą się natomiast m.in.: "Wielkopolski Polo Club Ocieszyn" i "Sowiniec Polo Club".

"Klasyczne" polo doczekało się już rozmaitych odmian. Najpopularniejsze z nich to: kajak polo (canoe polo), polo na rowerach (cycle polo), polo na wielbłądach (camel polo), polo na słoniach (elephant polo), polo na jakach (yak polo), golfcart polo i segway polo.

PODSTAWOWE PRZEPISY:

Boisko do gry w polo stanowi prostokąt o długości 230-275 m (+ ok. 30 m tzw. strefy ochronnej) i szerokości 140-180 m (+ ok. 10 m strefy ochronnej). Na krótszych liniach końcowych boiska znajdują się bramki, zrobione z oddalonych od siebie o 7,3 m tyczek o wysokości ok. 3 m. Tyczki powinny się łatwo łamać lub przewracać, aby nie powodowały urazów konia lub jeźdźca. Celem gry jest zdobycie jak największej liczby bramek (wbicie piłki między słupki bramek). Po każdej bramce następuje zmiana stron - ten zwyczaj pochodzi jeszcze z czasów kolonii brytyjskich, kiedy grano w polo dopiero wieczorem, kiedy robiło się chłodniej. Przez zmianę kierunku gry unikano sytuacji, że jedna z drużyn gra zawsze "pod słońce".

Polo jest typową grą zespołowo-boiskową. Ilość zawodników (2-4 w drużynie) zależy od wielkości placu i ilości posiadanych koni, gdyż ustaloną regułą honorową i przepisem jest zakaz gry powyżej 7,5 minuty na tym samym koniu. Po przerwach trwających minimum 3 minuty wolno rozgrywać kolejne części meczu (tzw. czakery, z ang. chukkers). Mecz powinien składać się z czterech, sześciu lub ośmiu czakerów. W wypadku remisu spotkanie może zostać przedłużone o dwie dodatkowe części. W drugim dodatkowym czakerze bramka zostaje jednak poszerzona do 14,6 m i gra toczy się tylko do momentu pierwszego trafienia.

Istotą gry jest współpraca w zespole, gdyż tylko częstymi podaniami (piłkę wolno zagrywać we wszystkich kierunkach) do dobrze ustawionych partnerów można dojść do bramki przeciwnika. Każdy zawodnik posiada numer, przypisane miejsce i funkcję na boisku (obrońca/rozgrywający/atakujący), ale dynamika ruchu na boisku wymaga obecności na całym placu oraz częstego pilnowania rywala. Sędziowie konni i liniowi pilnują zasad gry, bezpiecznej jazdy oraz właściwego sposobu użycia młotka. Warto podkreślić, że pozostanie w bezpiecznym dystansie od innych zawodników pozwala szybciej reagować na zmiany ruchu piłki i innych zawodników, co podnosi skuteczność zagrań. Wolno "spychać" w bok jadącego obok zawodnika, ale nie wolno zajeżdżać mu drogi. Przewinieniem jest także, jeżeli przetnie się linię pomiędzy zawodnikiem atakującym i piłką.

Gdy piłka wyjdzie za linię boczną, zawodnicy drużyn muszą się znajdować w odległości co najmniej 4,6 m od miejsca wznowienia. Kiedy przekroczy linię końcową, obrońca wprowadza ją z powrotem do gry z punktu, w którym opuściła boisko. Przeciwnicy winni znajdować się o 27 m od tego miejsca. Rzuty wolne są wykonane z linii 30, 40 albo 60 m, zależnie od miejsca, w którym miało miejsce przewinienie. Zespół, który dopuścił się niedozwolonego zagrania, może blokować tylko rzuty wolne z linii 60 m. Kiedy faul obrońcy uniemożliwia bezpośrednio zdobycie bramki, sędzia dyktuje rzut karny - poszkodowany podjeżdża do piłki galopem i uderza ją z linii 30 m, przeciwnikom nie wolno tego strzału blokować.

Mecz polo sędziowany jest przez dwóch tzw. umpires - jadących konno sędziów. Jeśli są oni zgodni w ocenie zdarzenia na boisku, od ich decyzji nie ma odwołania. W przypadku, kiedy ich ocena nie jest zgodna, decyzję podejmuje tzw. referee - sędzia środkowy.

Podczas profesjonalnych meczów polo mają zastosowanie tzw. handicapy - które mają na celu wyrównanie szans obu drużyn. Każdy z zawodników - w zależności od umiejętności - zgodnie z oceną odpowiedniej komisji posiada określoną liczbę punktów (od –2 do 10; 4 pkt. to minimum pozwalające brać udział w rozgrywkach międzynarodowych). Przed meczem punkty zawodników poszczególnych drużyn są sumowane, a ich różnica uwzględniona jest na tablicy wyników (jeżeli zespół A miał 7 pkt., a zespół B - 3, to zespół B rozpocznie mecz z przewagą 4 bramek). Około 90% zawodników posiada handicap od -1 do +2.

SPRZĘT:

Sprzęt zawodnika składa się z: kasku, ochraniaczy, odpowiednich butów, kijów oraz piłki. Kask powinien być solidniejszy od tych, które zwykle używa się przy jeździe konnej. Chroni bowiem nie tylko przed urazami związanymi z ewentualnym upadkiem, ale również przed uderzeniami kijem lub piłką. W przeszłości - zanim zaczęto robić solidne, specjalnie projektowane kaski i jeżdżono w korkowych hełmach tropikalnych - uderzania piłką bywały częstymi przyczynami poważnych urazów.

Buty do polo również przeszły długą ewolucję. Od tradycyjnych angielskich butów myśliwskich do specjalnie zaprojektowanych na potrzeby gry butów argentyńskich, które są obecnie stosowane przez zdecydowaną większość graczy. Zapinane są z przodu na suwak, który w razie potrzeby zapewnia szybki dostęp do kontuzjowanej nogi, z długim obcasem chroniącym przed zbyt dalekim wsunięciem się strzemienia. Tradycyjnie buty do polo są koloru brązowego.

Kije do polo robione są z bambusa (kij) i twardego drewna liściastego (młotek). Mimo postępu w technologii, nie powiodły się próby zastąpienia bambusa włóknem szklanym. Kije do polo (tzw. mallety) różnią się między sobą kształtem, ciężarem oraz długością. Większość graczy używa jednego z dwóch najpopularniejszych typów młotka: Royal Polo Navy Association albo wersji standardowej. Długość kija zależy od wysokości konia i od preferencji zawodnika. Najczęściej używanym rozmiarem jest 52 (długość – 52 cale), ale na niższych koniach gra się kijem 51 lub nawet 50, a na wyższych odpowiednio 53. Według upodobań zawodnika, kije mogą być sztywne lub elastyczne (bardziej giętkie kije służą do posyłania piłki na dalszą odległość).

Piłka do polo wykonana jest z włókien syntetycznych - ma średnicę 7,6-8,9 cm i waży 120-135 g.

Rząd konia przygotowanego do gry w polo jest dużo bogatszy i bardziej skomplikowany od zazwyczaj używanych w innych dyscyplinach jeździeckich. Ogłowie jest wyposażone w martwy wytok, dwie pary wodzy, z których jedna może być tzw. czarną wodzą, dwie pary nachrapników i specyficzne kiełzno, które może być wędzidłem cygańskim, pelhamem, najczęściej z mostkiem, lub kombinacją tych rozwiązań. Siodło do polo jest ewolucją angielskiego siodła myśliwskiego. Pozbawione poduszek, dotyka tybinkami do boków konia i zapewnia bezpośredni kontakt kolan jeźdźca z koniem. Dla większego bezpieczeństwa siodło jest "dopięte" obergurtem (pas do lonżowania) i wyposażone w napierśnik powstrzymujący je przed zsuwaniem. Puśliska (skórzane paski, na których wiszą strzemiona) ze względów bezpieczeństwa są szczególnie grube i szerokie. Strzemiona mają szeroką stopkę dla lepszego podparcia stopy przy uderzeniu. Wszystkie cztery nogi konia są ubrane w bandaże i ochraniacze.

Koń polo jest raczej typem niż rasą, najważniejszym kryterium oceny jest jego praca i wynik na polu gry. Prawdziwy koń polo to "sprinter" z sercem do współzawodnictwa. Musi w pełnym galopie zatrzymać się, zrobić zwrot i w błyskawicznym tempie ruszyć w przeciwnym kierunku, w każdej sytuacji i pod każdym kątem.

Warto dodać, że w związku z tym, iż polo to męcząca i urazowa gra, zazwyczaj wykorzystuje się do niej tylko konie pełnej krwi angielskiej lub konie argentyńskie. W klubach sportowych konie rozgrywają zaledwie od 2 do 5 sezonów.

STRÓJ:

Tradycyjny ubiór do polo stanowią białe spodnie (jeansy lub elastyczne bryczesy) i koszulka w barwach klubu zawodnika. Podczas gry towarzyskiej gracz powinien mieć ze sobą koszulki w kolorach: białym, czerwonym i granatowym, aby w dowolnej konfiguracji drużyn można było skompletować skład w jednolitych, kontrastowych z drużyną przeciwną, strojach.

 

 

logo footer