BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Speedrower - żużel na rowerach

Jeszcze niedawno ścigano się w parkach wokół drzew lub na osiedlowych parkingach, a podstawowym pojazdem były wysłużone "składaki". Dzisiaj najlepsi z najlepszych rywalizują na szczeblu międzynarodowym, a po specjalnie przystosowanych torach jeżdżą rowery warte tyle, co dobrej klasy samochód.


Choć pierwsze wzmianki o cycle speedway, czyli angielskim odpowiedniku speedrowera, pochodzą z lat 20. poprzedniego stulecia, za właściwy początek dyscypliny przyjmuje się okres zakończenia II wojny światowej.

We wschodnim Londynie do 1950 roku powstało ponad 200 klubów (w samej tylko dzielnicy Walthamstow było ich 20!), a w ślad za stolicą szybko podążyły inne miasta. W Coventry, Leicester, Wolverhampton czy Birmingham z entuzjazmem organizowano lokalne ligi, które cieszyły się dużą popularnością. Pierwszy mecz międzymiastowy odbył się w 1946 roku, a cztery lata później powołano już krajową federację. W tym samym roku miało też miejsce pierwsze międzypaństwowe spotkanie - w londyńskim Earls Court reprezentacja Anglii podjęła rywali z Holandii.

 

W Polsce rozwój dyscypliny nastąpił z blisko półwiecznym opóźnieniem, ale dzięki pasji i zaangażowaniu wielu osób szybko udało się nadrobić dystans do światowej czołówki. Największą rolę przy powołaniu ogólnokrajowej ligi miały ośrodki w Lesznie i Rawiczu. To właśnie przedstawiciele tych dwóch ekip zmierzyli się w pierwszym polskim meczu międzymiastowym. W grudniu 1994 roku w Rawiczu rozegrano pierwsze oficjalne zawody - "Turniej Gwiazdkowy", w którym oprócz gospodarzy wzięli udział reprezentanci Leszna, Gniezna, Piły i Wrocławia.

W 1995 roku w Ogólnopolskiej Lidze Speedrowerowej wystartowały wymienione wyżej kluby, a także zespoły z Częstochowy i Grudziądza. Trzeba jednak podkreślić, że w miastach z "żużlowymi" tradycjami już znacznie wcześniej tworzono miejskie ligi, które przyciągały młodzież marzącą o późniejszych sukcesach na żużlu.

Speedrower od 1995 roku posiada w Polsce własną organizację - Polskie Towarzystwo Speedrowerowe, które w 2006 roku zastąpiła Polska Federacja Klubów Speedrowerowych z siedzibą w Bydgoszczy. Oprócz zmagań seniorskich, organizowane są zawody dla juniorów (do 18. roku życia), kadetów (do 16) i młodzików (do 12). Największym zainteresowaniem cieszy się oczywiście walka o drużynowe mistrzostwo kraju, a aktualnym mistrzem jest TSŻ Pekum Toruń.

Mimo stosunkowo krótkiej historii startów na arenie międzynarodowej, Polacy mogą pochwalić się wieloma osiągnięciami - zarówno jeżeli chodzi o tytuły indywidualnego mistrza świata czy Europy, jak i o medale w konkurencjach drużynowych. Wszystko wskazuje na to, że o miejsce w światowej czołówce biało-czerwoni nie powinni się martwić, bo sukcesy osiągają także zawodnicy w kategoriach młodzieżowych. Nie licząc wspomnianej już Anglii, najgroźniejszymi rywalami Polski są m.in.: Szkocja, Walia, Australia, Holandia, Stany Zjednoczone, Irlandia, Szwecja, Ukraina oraz Rosja.

Warto dodać, że przygodę ze speedrowerem miało wielu zawodników znanych z olimpijskich aren. Najlepszym przykładem może być rekordzistka świata w rzucie młotem Anita Włodarczyk, wioślarz Paweł Rańda, który na igrzyskach w Pekinie wywalczył srebrny medal (w czwórce bez sternika wagi lekkiej), a także Australijczyk Brett Aitken, zdobywca medali w kolarstwie torowym podczas zmagań w Barcelonie, Atlancie i Sydney. Pojawienie się kolejnych gwiazd wydaje się kwestią czasu, bo speedrower ma to do siebie, że uprawiać go może każdy bez żadnych ograniczeń, a żużel - choćby ze względu na duże koszty - jest dla nielicznych. Poza tym, jak podkreślają sami zawodnicy, choć adrenalina podczas wyścigów jest niemal taka sama jak w przypadku rywalizacji żużlowej, speedrower jest sportem dużo bezpieczniejszym. Dlatego praktycznie w każdym mieście, gdzie słychać warkot sinika żużlowego motocykla i czuć charakterystyczny zapach spalonego metanolu, można też spotkać pasjonatów speedrowera.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY:

 
 
 
Zasady speedrowerowej rywalizacji zostały zaczerpnięte z żużla. Co do zasady, wszystkie biegi odbywają się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara na dystansie czterech okrążeń. Punkty przyznawane są za kolejność przekroczenia linii mety (zgodnie z punktacją stosowaną w zawodach rangi międzynarodowej pierwszy zawodnik na mecie otrzymuje 4 punkty, drugi - 3, trzeci - 2, czwarty - 1; w przypadku nieukończenia wyścigu lub wykluczenia - 0).

Zawodnik zostaje wykluczony z wyścigu w przypadku: niebezpiecznej jazdy, przekroczenia obydwoma kołami krawężników (linii), otrzymania pomocy od osób znajdujących się poza torem, niesportowego lub awanturniczego zachowania, utrudniania jazdy innym zawodnikom, biegu z rowerem po wykonaniu więcej niż trzech kroków.

Zawodnik zostaje wykluczony z udziału w dalszej części zawodów w przypadku: notorycznego wykluczenia (dwa lub więcej wykluczeń za nadmierne używanie siły, niesportowe zachowanie lub niebezpieczną jazdę), złośliwej i nieprzepisowej jazdy (mającej na celu spowodowanie kontuzji rywala lub uszkodzenie jego sprzętu), używania obraźliwego lub wulgarnego języka, wybitnie niesportowego zachowania.

W określonych sytuacjach sędzia ma prawo zatrzymać wyścig i podjąć decyzję o jego powtórzeniu. W rozgrywkach ligowych każde zawody składają się z 16 wyścigów, indywidualnych - 20, a parowych - 15-36 (w zależności od liczby zgłoszonych uczestników).

Profesjonalne zawody odbywają się na torze, którego długość mierzona po jego wewnętrznej krawędzi powinna się mieścić w przedziale: 60-85 m, a szerokość 5-7 m. Z wyjątkiem pola startowego, nawierzchni toru nie może tworzyć materiał twardy (np. beton, asfalt, kostka brukowa). Tor może być zbudowany z dowolnego innego materiału, który spełnia następujące warunki: nie jest sypki, śliski lub grząski; umożliwia sprawne manewrowanie rowerem; nie składa się z ostrych i niebezpiecznych elementów; z wyjątkiem pola startowego jest jednolity na całej swej powierzchni; nie ulega w trakcie zawodów znacznym deformacjom tworząc koleiny, wyrwy czy dziury.

SPRZĘT:

Wszystkie rowery używane podczas zawodów muszą zostać dokładnie sprawdzone przez sędziego w parku maszyn przed ich rozpoczęciem oraz pobieżnie na polach startowych przed każdym wyścigiem. Rowery speedrowerowe - podobnie jak motocykle żużlowe - nie mogą posiadać hamulców, akcesoriów hamulcowych, błotników, pedałów zatrzaskowych ani metalowych, klipsów i pasków na stopy, nakrętek skrzydełkowych, wszelkiego rodzaju przerzutek, ani żadnych innych elementów, które - zdaniem sędziego zawodów - mogą stanowić jakiekolwiek zagrożenie dla uczestników wyścigu.

Szerokość kierownicy, mierzona w linii prostej od jednego końca do drugiego, nie może przekraczać 75 cm. Końce kierownicy muszą być zabezpieczone miękkim tworzywem. Kierownica jest podobna do tych używanych w starych ukraińskich rowerach, a jej profil dostosowany jest indywidualnie do zawodnika. Jej kształt ma wspomagać uczestnika podczas samego manewru startu. Wielkość roweru - posiadającego odpowiednie ogumienie i przełożenia - jest oczywiście uzależniona od wieku, potrzeb i umiejętności zawodnika. Początkowo ściganie odbywało się na tradycyjnych "składakach", które z czasem zostały wyparte przez rowery z dużymi ramami.

STRÓJ:

Podczas treningów i zawodów zawodnicy muszą być całkowicie osłonięci od nasady szyi do stóp. Muszą też mieć prawidłowo założony na głowę kask ochronny (zawodnik, który podczas biegu zdejmuje kask z głowy, zostaje natychmiast wykluczony z wyścigu). Strój meczowy powinien umożliwić umieszczenie na nim numeru. Numery mocuje się na tylnej części bluzy.

 

logo footer