BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Badminton - Najszybsza gra na świecie

Chyba nie ma osoby, która choć raz w życiu nie grałaby w... badmintona. Być może odbijając rakietą lotkę, nie mieliśmy nawet świadomości, że mamy do czynienia z prastarą dyscypliną sportową, która w dodatku od 1988 roku należy do olimpijskiej rodziny. Dlatego zwykło się mawiać, że jest to jedna z najlepiej rozpoznawanych na świecie konkurencji, ale na poziomie... zabawy podwórkowej.

Pierwsze wzmianki o grze, w której odbijano kawałki złota przetkane piórami pochodzą z 618 roku z Chin. Od wieku XVI można znaleźć w literaturze i malarstwie wielu krajów pierwowzory dzisiejszego badmintona. Na przykład gra wolant popularna już w XV wieku we Francji polegała na jak najdłuższym utrzymaniu lotki w grze.

Pierwszy raz w badmintona zagrano w Anglii w siedzibie księcia Beaufort w Badminton House, gdzie zmieniono zasadę uprawianej przez dzieci gry – zamiast odbijania jak największą liczbę razy, należało przebijać lotkę przez sznurek tak, aby utrudnić grę drugiej stronie. Zdarzenie to miało miejsce około 1870 roku. Nazwa tej gry pochodzi więc od nazwy miejscowości, a ustalone wówczas przepisy stanowiły pierwowzór dla dzisiejszych.

W naszym kraju chcąc zmienić nazwę próbowano nadać jej polskie brzmienie i zaproponowano "kometkę". Jednakże na całym świecie gra ta nosi nazwę "badminton" i taką nazwą obecnie określa się ją także w Polsce.

Badminton jest typową grą halową, stąd nazwę "kometka" zarezerwowano dla rekreacyjnego odbijania lotki na świeżym powietrzu na plaży lub "przez trzepak". Wyczynowcy grają z niebywałą siłą i precyzją. Prędkość lotki po smeczu przekracza 300 km/h! Jak mówią znawcy badmintona szybsze są jedynie... bolidy Formuły 1. Rekord prędkości początkowej lotki odbitej przez Malezyjczyka Tana Boon Heonga we wrześniu 2009 roku to - uwaga - 421 km/h (dla porównania: piłka tenisowa po rekordowym uderzeniu Australijczyka Samuela Grotha pędziła z prędkością 263 km/h, zawodnicy squasha rozpędzają piłeczkę do ok. 240 km/h, a pingpongiści - ok. 180 km/h)!

W badmintonie największe sukcesy osiągają zawodnicy i zawodniczki, którzy są nienagannie wyszkoleni pod kątem technicznym, przygotowani kondycyjnie oraz potrafią na korcie myśleć i przewidywać uderzenia przeciwnika. Należy szybko reagować na taktykę rywala i wykorzystywać jego słabości. Tak trzeba zmieniać rodzaj uderzeń, nadawać lotce odpowiednią prędkość i rotację, aby odnaleźć na boisku fragment, który nie jest broniony. W cenie są: szybkość, siła, wytrwałość, technika, precyzja, spryt, refleks, a w przypadku gier podwójnych dodatkowo zgranie i umiejętność współpracy z partnerem.

Międzynarodową Federację Badmintona powołano już w 1934 roku, ale na pierwsze mistrzostwa świata przyszło nam czekać do 1977 roku i rozgrywek w szwedzkim Malmoe. Natomiast na igrzyska olimpijskie ta dyscyplina - najpierw jako pokazowa - trafiła w Seulu w 1988 roku, a cztery lata później na stałe weszła do programu olimpijskiego. Rozegrany po raz 19., w sierpniu 2011 roku w Londynie globalny championat przyniósł generalny sukces Chińczyków. Reprezentanci tego państwa zdobyli komplet pięciu złotych medali, a nadto dołożyli do mistrzowskich tytułów jeden srebrny i trzy brązowe krążki. Tym samym dla pozostałych nacji w turniejach singlowych i deblowych kobiet i mężczyzn oraz w mikście pozostało do obsadzenia zaledwie 11 miejsc. Mistrzostwa potwierdziły dominację w badmintonie Azjatów, gdyż Europejczycy zdobyli zaledwie trzy medale. Podobnie było podczas czempionatu w Guangzhou w 2013 roku - w turnieju swoją supremację potwierdzili reprezentanci Chin, Indonezji, Malezji, Korei Płd. i Tajlandii.

Polacy jak na razie na podium stawali tylko w mistrzostwach Europy. Największy sukces odnieśli Robert Mateusiak i Nadieżda Kostiuczyk, którzy w 2008 i 2010 roku zdobyli srebrne medale w mikście. Ten duet był również najbliżej medalu w mistrzostwach świata w 2007 roku oraz na igrzyskach olimpijskich w 2008 roku, osiągając ćwierćfinał. Mateusiak do tej fazy rozgrywek na ostatnich igrzyskach przebił się również w deblu wspólnie z Michałem Łogoszem.

Nowy impuls w rozwoju tej dyscypliny w naszym kraju przyniosły drużynowe mistrzostwa Europy, które odbyły się o d 16 do 21 lutego 2010. W Warszawie wystąpiło około 550 badmintonistów z 27 krajów. - Wychodzimy do ludzi - mówił prezes Polskiego Związku Badmintona Michał Mirowski. Na polu sportowym sukces odniósł męski zespół (Przemysław Wacha, Hubert Pączek, Adam Cwalina, Michał Łogosz), który wywalczyć srebrny medal i tym samym po raz pierwszy w historii mógł zagrać w tej konkurencji w mistrzostwach świata.

Kolejny historyczny sukces stał się zaś udziałem Roberta Mateusiaka i Nadieżdy Zięby. Polski mikst został liderem światowego rankingu BWF (Badminton World Federation). Nigdy wcześniej ta sztuka nie udała się nikomu z naszego kraju. W kwietniu 2012 roku Mateusiak i Zięba wywalczyli mistrzostwo Europy w szwedzkiej Karlskronie co jest największym sukcesem w historii polskiego badmintona. Podczas IO w Londynie Mateusiak i Zięba ponownie osiągnęli ćwierćfinał i byli dosłownie o krok od awansu do strefy medalowej (decydujący mecz przegrali na przewagi, mając wcześniej lotkę meczową).

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Gra rozgrywana na polu o długości 13,4 m i szerokości 6,1 m (deble) 5,18 m (singiel). Siatka o szerokości 76 cm zawieszona jest na wysokości 1,55 m. Mamy konkurencje indywidualne (tzw. single kobiet i mężczyzn) oraz deblowe (pary jednej płci lub mikst, czyli kobieta i mężczyzna). Obecnie gra toczy się do dwóch wygranych setów do 21 punktów (od 2006). Punkty liczy się po każdej wymianie (jak w siatkówce) a zagrywkę wykonuje osoba, która wygrała wymianę.

Zmiana przepisów w punktacji przyspieszyła i uatrakcyjniła grę. Zawodnicy muszą być stale skoncentrowani, a skrócenie czasu gry powoduje, że wymiany są bardziej dynamiczne i ciekawsze. Przegrana strony serwującej oznacza zmianę podającego. Jako że gra się do dwóch wygranych setów, często jedna gra ciągnie się przez kilkadziesiąt minut. Rozgrywane są również turnieje drużynowe, w ramach których na mecz składają się i single, i deble.

SPRZĘT

Na zawodach gra się lotkami o wadze od 4,74 g do 5,50 g. Są one wykonane z 16 piór. Dopuszczone są lotki syntetyczne, a ich charakterystyka lotu powinna być podobna do lotek wykonanych z naturalnych piór, z korkową podstawą krytą cienką warstwą skóry. Pióra powinny mieć tę samą długość (między 62 mm a 70 mm), mierząc od koniuszków piór do brzegu podstawy. Koniuszki piór powinny być ułożone w okrąg o średnicy od 58 mm do 68 mm. Podstawa powinna mieć średnicę od 25 mm do 28 mm i być zaokrąglona na spodzie.

Główne części rakiety to: rączka, trzonek, głowica i naciąg. Pole naciągu powinno być płaskie i składać się ze wzoru skrzyżowanych żyłek przeplecionych albo zawiniętych na skrzyżowaniach, nie powinno przekraczać 280 mm długości i 220 mm szerokości.

W ostatnich latach nastąpił znaczny postęp w technologii produkcji rakiet i naciągów. Dokładając do tego coraz lepszą technikę okazuje się, że badminton jest najszybszą grą „rakietową” na świecie.

W badmintona może grać każdy bez względu na płeć i wiek. W meczu pokazowym w Warszawie w 2005 roku zmierzyli Jan Palik (75 lat!) i Marcin Szmoniewski (5 lat!).

 


 

logo footer