BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Baseball - Emigranci w Ameryce

Mało jest dyscyplin, do których korzeni może się przyznać praktycznie każdy. A tak jest z baseballem. Niektórzy widzą początek tej gry już pięć tysięcy lat temu, w starożytnym Egipcie, gdzie kapłani używali piłek jako symboli słońca lub poszczególnych bóstw.

Europa gry i zabawy, w których wykorzystywano piłkę i pałkę, poznała już w VIII wieku. Potem poddawano ją rozlicznym modyfikacjom. We Francji i Austrii początkowo grywano tylko z okazji Wielkanocy.

W archiwalnych manuskryptach ze średniowiecza można znaleźć ryciny przedstawiające grających zakonników, w Anglii upowszechnia się stod ball, potem przemianowany na rounders. W Niemczech grano w sztalbach, a w... Polsce w palanta.

Nie ulega wątpliwości, że za oceanem ta dyscyplina pojawiała się dzięki emigrantom z Europy. Albo mieli w tym udział Anglicy, albo jak chcą inni - francuscy hugenoci. W 1834 roku w amerykańskim wydaniu Księgi Sportów zamieszczono opis gry o nazwie baseball. Jednak reguły, które w głównej postaci obowiązują do dziś, powstały dwanaście lat później w nowojorskim Knicker Boker Club, a ich autorem był Alexander Cartwright.

Paradoksalnie do rozprzestrzenienia się baseballu na wszystkie stany przyczyniła się... wojna secesyjna. Powstawało wiele klubów i lig. W 1869 roku Cincinnati Red Stockings stworzyli pierwszy klub profesjonalny. Niektórzy za początek tej dyscypliny przyjmują datę 1864, czyli rok zorganizowania w USA pierwszych oficjalnych zawodów. Na początku XX wieku zaczęto budować wielotysięczne stadiony, a niemal we wszystkich miejskich parkach i na szkolnych boiskach powstawały place do gry w baseball. Wkrótce czołowi zawodnicy zaczęli zyskiwać olbrzymią popularność i zarabiać pieniądze na miarę gwiazd filmu.

Baseball był konkurencją pokazową sześć razy podczas igrzysk olimpijskich. W 1992 roku podczas IO w Barcelonie dołączył do stałego programu zawodów. Rozegrano pięć oficjalnych turniejów olimpijskich. Trzy razy wygrali Kubańczycy, a po jednym złotym medalu zdobyli Amerykanie oraz reprezentanci Korei Południowej.

Od 1996 roku w programie igrzysk był także softball dla kobiet. Podczas igrzysk w Pekinie w 2008 roku odbył się ostatni jak na razie turniej olimpijski w baseballu - w 2005 roku MKOl zdecydował się skreślić baseball i softball z oficjalnego programu imprezy, uzasadniając decyzję niską oglądalnością zawodów na świecie a zarazem dużymi kosztami budowy boisk.

Polsce funkcjonuje związek baseballu i softballu, ale nawet zorganizowanie w 1996 roku w Kutnie mistrzostw Europy, nie otworzyło przed tą dyscypliną drogi do popularności. Zarejestrowanych jest około tysiąca zawodników i zawodniczek, którzy do dyspozycji mają około 50 specjalistycznych boisk. Od 1984 roku regularnie odbywają się zmagania o mistrzostwo Polski w baseballu. Pierwszy tytuł wywalczyła ekipa Silesii Rybnik, ale zdecydowanie najbardziej utytułowaną drużyną jest Stal Kutno, która triumfowała aż 16 razy. Oprócz zespołu z Kutna, w krajowej czołówce są też drużyny z Warszawy, Rybnika, Osielska i Żor.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Boisko ma powierzchnię 175x125 metrów o kształcie ćwiartki koła o nieco spłaszczonym łuku. Dzieli się na pole wewnętrzne i zapole. Wewnętrzne pole gry stanowi wpisany w głównym narożniku boiska kwadrat. Jego narożniki, oznaczone specjalnymi poduszkami (najczęściej wykonanymi z gąbki), wyznaczają istotne punkty boiska. Główny narożnik u zbiegu linii bocznych boiska nosi nazwę „mety domowej” (home base), a następne, licząc w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, to bazy: pierwsza, druga i trzecia (kwadrat o boku 38,1 cm, przymocowywane do murawy metalowymi szpilkami). Mniej więcej w środku kwadratu o boku 27,4 metra znajduje się meta miotacza.

Bezpośrednio do pola wewnętrznego przylega zapole ograniczone przedłużonymi liniami bocznymi i na łuku linia Home-Run. Wszystkie mety znajdują się na jednym poziomie, jedynie stanowisko miotacza znajduje się na wzniesieniu kilkanaście centymetrów powyżej poziomu boiska. W baseball grają dwie drużyny z których każda na przemian spełnia rolę strony atakującej (team at bat), której zadaniem jest zdobycie punktów i przeszkadzającej w tym drużyny broniącej się (fielding team). Każdy zespół składa się z dziewięciu zawodników: miotacz, łapacz, pierwszobazowy, drugobazowy, łącznik, trzeciobazowy oraz zapolowi: prawy, środkowy i lewy. Mecz składa się z 9 części zwanych zmianami i nie jest ograniczony czasem.

W każdej zmianie drużyny na przemian są w formacji ataku i obrony. Punkty zdobywać można jedynie grając w ataku. Mecz rozpoczyna miotacz – zawodnik obrony, narzucając piłkę do łapacza, swojego partnera z obrony. W bezpośrednim sąsiedztwie łapacza zajmuje pozycje pałkarz – zawodnik drużyny atakującej Jego zadaniem jest odbić narzucana przez miotacza piłkę, co daje mu prawo do podjęcia próby obiegnięcia wewnętrznego pola gry. Za wykonanie przez niego pełnego obiegu jego drużyna otrzymuje punkt. W osiągnięciu tego celu napastnikom przeszkadzają zawodnicy obrony, którzy dążą do wyeliminowania z gry – wyautowania – atakujących zawodników. Autować można na cztery podstawowe sposoby:

  • Wyeliminowanie z gry pałkarza po trzeciej nieudanej próbie odbicia przez niego dobrze narzuconej piłki Miotacz ma prawo do trzech niecelnych narzutów, czwarty spowoduje przyznanie pałkarzowi pierwszej mety "za darmo".

  • Po odbiciu piłki pałkarz staje się biegaczem i próbuje dobiec do pierwszej mety zanim dotrze tam podana do obrońcy pierwszometowego piłka Jeżeli piłka znajdzie się w posiadaniu obrońcy wcześniej niż biegacz dotknie pierwszej mety – biegacz zostaje wyautowany.

  • Pałkarz jest wyautowany, gdy odbita przez niego piłkę złapie którykolwiek z obrońców nie dopuszczając do jej upadku na ziemie.

  • Zawodnik formacji ataku jest bezpieczny (nie można go wyautować) jedynie wtedy , gdy dowolna częścią ciała dotyka on poduszki mety. Gdy opuszcza metę podejmując próbę zdobycia kolejnej, będący w posiadaniu piłki obrońca dotykając go, eliminuje z gry.

Atakujący zawodnik po zdobyciu mety może poprzestać na tym lub podjąć na własne ryzyko próbę zdobycia kolejnej mety. Jeżeli drużyna obrońców wyautuje z gry trzech napastników sama uzyskuje prawo do gry w ataku, a tym samym zdobywania punktów, nastąpi bowiem wtedy zamiana ról. Dotychczasowi obrońcy będą atakować, a bronić się będzie drużyna, która po trzech autach utrąciła prawo do gry w ataku. Mecz kończy się po dziewięciu zmianach, pod warunkiem jednak, ze nie uzyskano remisu. Jeśli wystąpi taki przypadek mecz zostaje wydłużony o jedną lub więcej zmian aż do uzyskania przez jedną z drużyn przewagi.

SPRZĘT

Drewniana lub metalowa pałka (bat). Ma kształt walca szerszego z jednego końca o maksymalnej średnicy 6,8 cm i maksymalnej długości 106 cm. Piłka (baseball) to kula o obwodzie ok. 23 cm i wadze 140-150 gramów. Jej środek wykonany z korka lub gumy pokryty jest wieloma warstwami specjalnej różnokolorowej przędzy. Całość pokryta jest zaszytymi za pomocą 216 szwów dwoma kawałkami białej skóry bawolej.

STRÓJ

Rękawica (mitt) duża, przystosowana do wygodnego chwytania piłki. Tzw. hełm battera, czyli czapka wzmocniona miękką wykładziną i osłoną na ucho przed nadlatującą piłką. Osłona łapacza to maska ze stalowych drutów, napierśnik i nagolenniki, które chronią przed uderzeniem piłką.


 

logo footer