BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Curling - Szachy na lodzie

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie w 2006 roku specjaliści od telewizyjnej oglądalności z niedowierzaniem patrzyli na słupki obrazujące zainteresowanie telewidzów poszczególnymi dyscyplinami. Kreska przy curlingu rosła i rosła. Eurosport ogłosił, że ta gra miała drugą oglądalność podczas igrzysk!

Wszystko wskazuje na to, że stereotyp gry w "czajniki" i facetów sprzątających lód odchodzi do lamusa, a rozpoczyna się prawdziwa ogólnoświatowa fascynacja kamieniami i domem.

O rolę ojców curlingu zajadle wojują Holendrzy i Szkoci. Więcej atutów mają ci drudzy. Zresztą w Turynie organizatorzy poprzedzali mecz grą na kobzie, która aż nazbyt kojarzy się ze Szkocją. To Szkoci znaleźli edykt krajowego parlamentu z 1457 roku, zabraniający gry w piłkę nożną i... curling.

Mają też poemat Henriego Adamsona z 1638 roku, w którym autor opisuje początki curlingu i golfa w ich kraju. Za ich tezą przemawiają ponadto wykopaliska. W Dunblane znaleziono bowiem kamienie curlingowe pochodzące z 1511 i z 1551 roku. Z kolei w języku łacińskim znaleziono zapiski z lutego 1540 roku. Mówią one o wyczynach mnichów Johna Sclatera i Gavina Hamiltona, którzy tym samym stali się pierwszymi znanymi z imienia i nazwiska curlerzami. Holendrom do roli pionierów nie wystarczają słynne obrazy Piotra Brueghla "Myśliwi na śniegu" i Zimowy pejzaż z łyżwiarzami i pułapką na ptaki" z 1565 roku, gdzie wyraźnie widać graczy z kamieniami.

Zabawa lodowa przerodziła się szybko w sport o ustalonych zasadach, bo pierwszy klub - Loch Leven - zarejestrowano już w 1668 roku. Wówczas też ustalono zasady gry, choć na ich sformalizowanie przyszło czekać jeszcze blisko dwa stulecia. W tym okresie nie było przede wszystkim zgody co do liczby grających. W 1838 roku powstał Grand Caledonian Curling Club, nad którym wkrótce patronat roztoczyła królowa Wiktoria.

Dziś - po zmianie nazwy na Caledonian Curling Club (CCC) - zrzesza on ponad 20 tysięcy członków i pełni funkcję szkockiej federacji curlingu, a do 1966 roku zastępował nawet światową federację. Jego największą zasługą było ujednolicenie przepisów. Od połowy XX wieku zaczęto grać na torach malowanych na sztucznych lodowiskach. Doskonale ta gra przyjęła się w Ameryce Północnej, dokąd trafiła w XVIII wieku. Odnalazła się w tamtejszych ostrych zimach i na wielkich taflach lodu pokrywających jeziora. W samej Kanadzie obecnie istnieje około 1200 klubów, a curlerami jest ponad milion osób, czyli 80 procent grających na całym świecie! Działa tam też liga zawodowa. Nikogo zatem nie dziwiły obrazki z 2005 roku. W Vancouver przez dziesięć dni mistrzostw świata hala z 15-tysięczną widownią była wypełniona do ostatniego miejsca.

Curling trafił nawet na ekrany kin w filmie Men with brooms z Lesliem Nielsenem w roli głównej. Podkreśla się, że to gra umiejętności i tradycji z etycznymi zasadami. Curlerzy grają, aby wygrać, lecz nigdy, by upokorzyć przeciwników. Prawdziwy curler woli raczej przegrać, niż wygrać nieczysto. Duch gry wymaga zachowania nie tylko sportowej postawy, ale przede wszystkim życzliwego i honorowego współzawodnictwa.

Nowym impulsem dla rozwoju dyscypliny stało się przyjęcie jej w 1998 roku do rodziny olimpijskiej. W Polsce federacja powstała 14 marca 2003 roku. Zaczynała z 30 osobami, a dziś do mistrzostw kraju zgłasza się ponad 30 męskich i 10 żeńskich drużyn. Głównym problemem jest brak sprzętu oraz specjalistycznych torów. W Gdańsku trwają przymiarki do wybudowania pierwszej specjalistycznej hali lodowej wyłącznie dla potrzeb curlingu. Wówczas wokół niej mogłoby powstać ogólnokrajowe centrum treningowe.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Tor ma kształt prostokąta o szerokości od 4,42 do 4,75 m oraz długości około 44,5 metra. Dom, czyli kręgi tworzące tarcze, na których ustawiane są kamienie, namalowany jest symetrycznie na obu końcach toru. Kolejne partie rozgrywane są w przeciwnych kierunkach. Na obu końcach znajduje się przytwierdzona do lodu belka, stanowiąca punkt oparcia dla zawodnika wypuszczającego kamień. Wykonana jest ona najczęściej z drewna, a umieszcza się ją symetrycznie do linii środkowej. Ma specjalnie wyprofilowane gumowe uchwyty, o które zawodnik opiera piętę i środkową część stopy. Długość belki dochodzi do 20,32 cm (8 cali).

Zewnętrzna krawędź końcowej linii powinna pokrywać się z krawędzią największego kręgu domu, w punkcie, w którym linie środkowa i końcowa się przecinają. Pole między drugą linią spalonego a linią celu z wyłączeniem domu nazywane jest strefą ustawiania strażników. Partia kończy się po zagraniu wszystkich szesnastu kamieni, z wyjątkiem sytuacji, gdy kapitanowie obu drużyn zaakceptują bieżący wynik lub partia zostanie poddana.

Drużyna składa się z czterech zawodników, z których jeden jest kapitanem. Każdy zawodnik zagrywa dwa kamienie, po jednym na przemian z zawodnikiem drużyny przeciwnej. Szczotkowanie ma na celu rozgrzanie lodu, a tym samym nadanie kamieniowi większej prędkości. Może odbywać się ono tylko bezpośrednio przed kamieniem pomiędzy liniami celu, a można w to zaangażować dowolną liczbę zawodników drużyny, do której należy kamień. Za linią celu kamień może być szczotkowany przez każdego zawodnika.

Żaden element szczotki ani sam zawodnik nie mogą dotknąć kamienia. Zawodnik powinien całkowicie wypuścić zagrywany kamień przed pierwszą linią spalonego. Jest kilka technik ustawiania kamieni. Albo stara się ustawić go jak najlepiej w domu, albo wybija kamień rywala lub też ustawia się tzw. strażnika, który będzie zagradzał rywalom tor do domu bądź blokował najlepiej ustawiony kamień danej drużyny.

Mecz składa się z ośmiu albo dziesięciu partii. Drużyny zmieniają się kolejnością ich rozpoczynania. W jednej partii punkt lub punkty zdobywa tylko jedna drużyna. Nagradza się kamień (kamienie) stojące bliżej guzika niż najbliższy kamień przeciwników. Do punktacji liczy się każdy kamień, który znajduje się wewnątrz domu, czyli okręgu o promieniu 1,83 metra lub dotyka jego zewnętrznej krawędzi.

SPRZĘT

Kamienie są żółte i czerwone, mają kształt owalu spłaszczonego z obu stron. Do płaskiej części kamienia przykręcana jest rączka. Wymiary kamienia to maksimum 91,44 cm w obwodzie, waga 19,96 kg oraz minimum 11,43 cm wysokości. Są wykonane z wyjątkowego granitu. Musi on pochodzić z górotworów starszych niż fałdowania alpejskie, musi być wydobyty z dna morza. Tylko wówczas nie będzie wchłaniał wody i nie będzie pękać. Natomiast odpowiedni poślizg nadaje kamieniom dokładne formowanie i oszlifowanie. Tego typu kamienie produkuje się jedynie w dwóch miejscach na świecie. Dlatego są drogie, kosztują około 6 tysięcy dolarów amerykańskich. Szczotka jest zakończona włosiem.

STRÓJ

Podeszwa lewego buta powinna mieć specjalną nakładkę z teflonu, dzięki czemu można się odpychać i hamować, a drugi but tzw. slide ma umożliwić ślizganie się po lodzie.

 


 

 



 

logo footer