BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Dart - Gra w lotki, strzałki...

Ta konkurencja w ostatnich latach szybko zyskuje na popularności. Podkreśla się, iż jej walorem jest to, że angażuje grających zarówno pod względem fizycznym, jak i umysłowym.

Doskonale odnalazła się w nowej scenerii pubów, klubów młodzieżowych itp. Prastare zasady nic nie straciły na atrakcyjności, kolorytu dodała im jeszcze elektroniczna oprawa. Gra miała się narodzić już kilkanaście wieków temu. Odkryli ją wojownicy. Znudzeni oczekiwaniem na kolejną bitwę, zaczęli rzucać krótkimi włóczniami w dno beczki od wina. Autorstwo przypisuje się również znudzonym angielskim górnikom.

Z czasem rosła skala trudności, czyli malał cel. Wykorzystywano m.in. naturalne słoje drzew. Historia odnotowała, że w 1530 roku król Henryk VIII otrzymał od Anne Boleyn komplet biskajskich lotek bogato ornamentowanych. Zasięg geograficzny darta rósł wraz z poszerzaniem się Imperium Brytyjskiego. Co ciekawe, szybciej zgodzono się na ujednolicenie tarczy niż lotek. Powszechnie bowiem wykorzystywano denka od beczek po winie.

W 1898 roku Amerykanie opatentowali skrzydełka z zaginanego papieru, a osiem lat później Brytyjczycy opatentowali wszystkie metalowe beczki. Również w tym czasie został ustalony system numeracyjny na tarczy. Na początku linie rzutu od tarczy ustalano, ustawiając trzy skrzynki piwa Hockey&Son, co dawało odległość 9 stóp i nazwę... hockey. Od 1924 roku Brytyjczycy zaczęli organizować zawody. Jednak światowa federacja (WDF) powstała prawie pół wieku później. Obecnie skupia blisko 70 federacji narodowych z 6 kontynentów, a zarejestrowanych ma ponad 300 tysięcy profesjonalnych zawodników. Założycielskie zebranie Polskiej Federacji Darta odbyło się 9 sierpnia 1997 roku w Katowicach.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Chodzi o to, aby trafiając lotkami do tarczy, zbierać punkty. Koło tarczy podzielone jest na 20 równych sektorów, przypominających trójkąty. Każdemu jest przypisana wartość punktowa od 1 do 20. Trafienie dużego pola, zazwyczaj w kolorze żółtym lub czarnym, jest punktowane zgodnie z numeracją pola. Ponadto wydzielone są dwa pierścienie szerokości 8 mm (w przypadku wersji amerykańskiej 16 mm) i koło centralne. Pierścień zewnętrzny (double ring), w kolorze zielonym lub czerwonym, znajduje się na krawędzi koła punktowego i podwaja wartość sektora. Promień środkowy (triple ring) potraja wartość sektora. Koło centralne składa się z dwóch elementów: koła bull's eye (bycze oko) o wartości 50 punktów oraz z pierścienia (bull) równego 25 punktom. Rzut poza zewnętrzny drut to 0 punktów.

Jeżeli po wykonaniu rzutu lotka nie wbiła się w tablicę, nie ma punktu. Jedynie w amatorskich rozgrywkach sędzia może przyznać punkty, gdy lotka wbije się początkowo w punktowane pole, a potem z niego spadnie. Numeracja współczesna została wprowadzona przez Briana Gamlina. Nastawiona jest na to, aby karać każdą niedokładność gracza. Z drugiej strony preferuje rzucanie w lewą część tarczy, w okolice pola numer 14, gdyż wówczas istnieje największe prawdopodobieństwo trafienia w wysoko punktowane pola.

Zawodnicy grają na zmianę. Każdy z nich rzuca trzy lotki w jednej kolejce. Największa liczba punktów, jaką można zdobyć w trzech rzutach, to 180. Maksymalny rezultat uzyska ten, kto każdą lotkę umieści w potrójnej części pola nr 20. Rzut punktowany jest w zależności od tego, w którym sektorze lotka zostanie osadzona. Pomyłki wykluczają druty dzielące tarcze na sektory.

Pojedyncza rozgrywka, inaczej leg jest pojedynkiem między dwoma zawodnikami. Wygrywa ten, który jako pierwszy osiągnie założoną liczbę punktów, zazwyczaj 301 lub 501, przy czym punkty odlicza się od tyłu. Ostatni rzut musi trafić bezpośrednio w podwójne pole lub środkową część bull's eye i musi zredukować wynik gracza do zera. Jeżeli zawodnik trafi w pole, które da wynik ujemny, kończy się jego kolejka i przywracany jest wynik do stanu sprzed tej kolejki. Ze względu na to, że podwójne pola są małe, zakończenie legu jest jedną z najtrudniejszych części gry. Dłuższe rozgrywki są często podzielone na sety, które składają się z określonej liczby legów.

Rzuty wykonywane są spoza linii usytuowanej w odległości 237 cm od płaszczyzny tarczy. Tarcza jest umieszczona w płaszczyźnie poziomej tak, by centrum tarczy znajdowało się na wysokości 173 cm nad podłożem. Trzeba ją powiesić zgodnie z zasadą, że sektor z numerem 20 umieszczony jest na górze.

SPRZĘT

Do gry w dart niezbędne są dwie rzeczy: lotki i tarcze. Lotka może być wykonana z drewna (waga do 20 gramów) oraz ze stopów różnych metali. Te pierwsze, z tureckimi piórami jako skrzydełkami, są w zaniku. Drugi typ najczęściej wykonany jest z mosiądzu, niklu, srebra, wolframu. Te ostatnie są najdroższe, ale za to trwalsze i mniejsze gabarytowo. Lotka jest zakończona stalowym albo miękkim czubkiem. Najważniejszym elementem budowy strzałki jest tzw. beczka, czyli jej kształt i materiał, z jakiego została wykonana. Są z rowkami okrężnymi, poziomymi, proste, rozszerzone w środku czy też tzw. torpedy, najszersza z przodu, zwężająca się ku tyłowi. Chodzi o to, aby lotka nie ślizgała się w dłoni.

„Patyczek”, który łączy korpus lotki z „piórami”, nazywany jest drzewcem. Ma następujące długości: 28, 35 i 47 mm. Dłuższy jest lepszy dla graczy o słabym rzucie. Najczęściej wykonany jest z plastiku, nylonu bądź metalu. Skrzydełka lub pióra znajdują się w tylnej części lotki. Im większe – stabilniejszy i dłuższy lot. Praktykowane są takie ich rozmiary: 34,6, 34,8, 36,6, 37,5, 40,7 i 41,6 cm2. Profesjonalne lotki są całkowicie rozbieralne. Części są łączone gwintem lub na wcisk.

Oryginalna tarcza wykonana jest z różnych rodzajów drewna, a te popularne produkuje się z gęsto upakowanego nylonowego włosia. Ostatnio najbardziej popularne są tarcze elektroniczne. Każda z dziurek jest rozmiaru czubka lotki (około 2 mm średnicy). Grot wbija się zazwyczaj na głębokość 6 mm. Po trafieniu uruchamiany jest czujnik informujący komputer o miejscu wylądowania lotki, a wynik od razu jest wyświetlany na tarczy. Typowe wymiary tarczy to: średnica 45,7 cm, średnica pola gry 33,6 cm, grubość 3,7cm.

 


 

 

logo footer