BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Futsal - Halowa piłka nożna

Piłka halowa istniała od zawsze w krajach, w których klimat nie jest na tyle łagodny, aby można było grać cały rok na otwartych boiskach. Albo jednak służyła jako przerywnik zawodowym piłkarzom w klasycznych przygotowaniach do sezonu, albo też jest do dzisiaj dla wielu amatorów piłki nożnej formą rekreacyjnego spędzania czasu.

W niektórych krajach, jak na przykład w Niemczech, w przerwie zimowej organizuje się turnieje dla ligowych zespołów. W latach osiemdziesiątych halowy futbol był bardzo popularny w USA, a jedną z gwiazd tamtejszej ligi był Kazimierz Deyna.

W hali grywały drużyny o różnej liczbie zawodników, raz boiska otaczano bandami, innym razem nie... Dlatego to wszystko nie było futsalem w obecnym kształcie, choć nie oznacza to, że nowa dyscyplina nie ma historii. Wręcz przeciwnie. Swoje początki bierze w... 1930 roku. W tymże samym Urugwaju, który wówczas zorganizował i zdobył pierwsze mistrzostwo świata w tradycyjnej odmianie piłki nożnej, powstał zamysł gry drużyn pięcioosobowych.

Juan Carlos Ceriani, w południowoamerykańskim klimacie, nie myślał oczywiście o hali, ale widział konieczność rozgrywania takich meczów na boiskach do koszykówki bez użycia band. Popularność tej odmiany futbolu rosła szybko w Ameryce Południowej, głównie w Brazylii. Do gry na takich boiska przyznawały się późniejsze gwiazdy futbolu: Pele, Zico, Socrates, Bebeto, Romario czy Ronaldo. Fachowcy uznali, że doświadczenia tam zdobyte pomagały później na trawiastych boiskach fenomenalnym Brazylijczykom w szybkim przyswojeniu techniki oraz nauczyły podejmować błyskawicznie decyzję na boisku.

W latach 1965-79 rozgrywano cyklicznie Puchar Ameryki Południowej. Nowy impuls futsalowi dało przyjęcie tej odmiany futbolu pod skrzydła FIFA. Międzynarodowa Federacja Piłkarska rozwija tę grę od 1988 roku, a z niej wzięły przykład kontynentalne federacje, w tym europejska - UEFA. Już rok później odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata. Zorganizowała je Holandia (w tym kraju obchodzony jest nawet Dzień Futsalu!), a wygrała Brazylia.

W drugiej edycji mistrzostw, w 1992 roku w Hongkongu wśród 16 finalistów znalazła się Polska. Do dziś jest to jedyny start biało-czerwonych w imprezie tej rangi. W 2001 roku udało im się jeszcze awansować do finałów mistrzostw Europy. Brazylijska hegemonia na świecie przerwana została dopiero w czwartych mistrzostwach. W 2000 roku, po zdobyciu trzech tytułów mistrza globu, "Canarinhos" uznali wyższość Hiszpanii. Do dziś tylko te dwie nacje sięgały po złote medale. Brazylijczykom udało się to czterokrotnie, a Hiszpanom dwukrotnie.

Polska kadra futsalowa powstała na początku 1992 roku. Początkowo próbowano do niej adaptować piłkarzy, którzy grali w klubach ligowych. Jako trenerzy halowej reprezentacji szczęścia próbowali m.in. Janusz Kupcewicz, reprezentant Polski na mistrzostwa świata w 1978 i 1982 roku oraz Michał Globisz, selekcjoner mistrzów Europy do lat 18 i wicemistrzów kontynentu do lat 16.

W ostatnich latach nastąpił jednak niemal całkowity rozbrat obu odmian futbolu. Coraz rzadziej możemy zobaczyć zawodników ligowych w oficjalnych meczach halowych. Mimo to, rozgrywki halowe prowadzone są z coraz lepszym skutkiem w coraz liczniejszej obsadzie. Krajowa ekstraklasa istnieje już ponad 15 lat, a ligowe zmagania odbywają się łącznie na trzech poziomach rozgrywek (I i II liga podzielona jest na grupy). Mistrz kraju co roku próbuje też sił w europejskich pucharach.

Warto dodać, że od sezonu 2007/2008 odbywają się także rozgrywki ligowe kobiet w futsalu.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Pole gry musi być prostokątne. Na zawodach międzynarodowych obowiązują następujące wymiary boiska: długość minimum 38, maksimum 42; szerokość minimum 18, maksimum 22 metrów. Wszystkie linie mają szerokość 8 cm. Z punktu środkowego wyznacza się okrąg o promieniu 3 metrów. Pole karne tworzy się przez zakreślenie od zewnętrznej krawędzi słupków łuków o promieniu 6 metrów, które łączą się z jednej strony pod kątem prostym z linią bramkową, a z drugiej strony połączone są ze sobą linią równoległą do linii bramkowej o długości 3,16 m.

Punkt karny wyznacza się w odległości sześciu metrów od środka linii bramkowej, a drugi punkt karny w odległości 10 metrów. Bramki mają trzy metry szerokości i dwa metry wysokości. Powierzchnia boiska powinna być płaska, nieścieralna, gładka. Zaleca się drewno lub tworzywo sztuczne, należy unikać nawierzchni betonowych lub podobnych.

Grają drużyny pięcioosobowe, a jeden z zawodników jest bramkarzem. Maksymalna liczba rezerwowych wynosi 7. Liczba zmian jest nieograniczona. Muszą one tylko następować w strefie zmian, czyli w polu mającym co najmniej 3 metry długości i 80 centymetrów szerokości po każdej stronie boiska, z czego 40 cm narysowane jest wewnątrz, a 40 cm na zewnątrz pola gry. Mecz dzieli się na dwie połowy po 20 minut i nie dłuższej niż kwadrans przerwy. Ponadto trenerom przysługuje
60-sekundowa przerwa w każdej połowie.

Przy pierwszych pięciu faulach w czasie jednej połowy meczu zawodnicy mają prawo ustawić mur w odległości co najmniej 5 metrów od piłki. Począwszy od szóstego faulu drużyna, która go popełniła, nie może ustawić muru.

SPRZĘT

Piłka ma być kulista, wykonana najlepiej ze skóry, o obwodzie nie mniejszym niż 62 i nie większym niż 64 centymetry. Jej waga została ustalona między 400 a 440 gramów, a ciśnienie od 0,4 do 0,6 atmosfery. Pomiarów dokonuje się przed meczem. Właściwa piłka podczas testu, czyli po opuszczeniu z wysokości dwóch metrów, nie powinna się odbić niżej niż pół metra ani wyżej niż 65 centymetrów.

STRÓJ

Koszulka, spodenki, skarpety, ochraniacze oraz obuwie z miękkiej skóry lub płótna z podeszwą gumową. Bramkarz musi nosić długie spodnie.

 


 

logo footer