BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Golf - Nadchodzi wirus?

Golf to rodzaj kołnierzyka, model samochodu oraz dyscyplina sportowa, jedna z najstarszych na świecie. W okresie Cesarstwa Rzymskiego grano w „poganicę” za pomocą kijów i piłek. Legiony wojskowe rozpowszechniły te reguły po krajach podbitych.

Jak grzyby po deszczu w średniowieczu zaczęły powstawać regionalne odmiany tej dyscypliny - cambuca w Anglii, jeu de mail we Francji czy het kolven w Holandii. Ci ostatni mieli też colfa, w którego grywali na lodzie. Wszystkie te odmiany nakazywały w swych podstawach przeprowadzenie piłki przez pole za pomocą uderzeń specjalnie przystosowaną do tego laską.

Potem różnie się przedgolfowym grom wiodło. Szkoci uczynili z niej grę narodową, ale w 1457 roku król Jakub IV wydał edykt zabraniający jej uprawiania. Monarcha uznał, że w okresie wojny z Anglią trzeba wprawiać się w strzelaniu z łuku, a nie marnować czas z kijem w ręku. W połowie XVI wieku golfowi zwrócił honor szkocki parlament, uznając go za noble art, czyli szlachetną sztukę. Pierwsze pole, które - notabene - istnieje do dziś (!), zbudowano w St. Andrews of Scotland w 1552 roku. Pół wieku później powstał pierwszy klub - Royal Lackheath Club. Skodyfikowane reguły gry pojawiły się w 1754 roku. Do Ameryki tę dyscyplinę zawieźli holenderscy osadnicy w połowie XVII wieku. Aż do 1951 roku nie udało się wypracować jednakowych przepisów uznawanych przez cały świat, a mimo to w 1900 i 1904 roku grano w golfa na igrzyskach olimpijskich.

Motorem rozwoju tej dyscypliny okazała się imperialna polityka brytyjska w XIX wieku. Dzięki temu golfa poznali Hindusi z Bombaju, Nowozelandczycy czy Australijczycy. Wzrost popularności golfa w samej Anglii osiągnięto przez wprowadzenie do kalendarza dwóch turniejów - Open Championship (następnie przekształcony w British Open), rozgrywany od 1860 roku, oraz Amateur Championship - mistrzostwa amatorów od 1885 roku.

Obecnie BO jest jednym z czterech najważniejszych turniejów świata, obok US Open, US PGA i US Masters. Zawody są dotowane coraz większymi nagrodami. Tiger Woods od lat utrzymuje się na czele listy najlepiej zarabiających sportowców świata, z dochodami przekraczającymi 10 milionów dolarów rocznie. Zawodowi gracze osiągają szczyt swoich możliwości w wieku 27-30 lat, a ich kariery trwają nawet do 50. roku życia. W niczym nie zmienia to zasady, że jest to dyscyplina dla każdego bez względu na wiek. Dlatego Polski Związek Golfa na swojej oficjalnej stronie internetowej ostrzega: „Polska jest ostatnim cywilizowanym krajem, w którym liczba zarażonych wirusem golfa wciąż jest znikoma. Bo że golf jest nieuleczalną chorobą, nie ma wątpliwości 150 milionów ludzi na świecie”.

W naszym kraju ta dyscyplina jest znana od początków XX wieku, ale do tej pory nigdy nie miała szczęścia do popularyzacji. W PRL praktycznie nie istniała, bo uchodziła za arystokratyczny i kapitalistyczny wynalazek. Nowym impulsem do rozwoju tej dyscypliny, nie tylko w Polsce, powinna być decyzja MKOl, która włączyła golf do programu igrzysk olimpijskich w 2016 roku. Do startu szykuje się plejada gwiazd, gdyż pod wnioskiem popierającym golf na igrzyskach podpisało się 18. czołowych zawodników świata, a Tiger Woods już zadeklarował, że pojedzie do Rio de Janeiro. W aktywną promocję golfa chętnie włączają się również zawodniczki, które uprawiają ten sport. Do światowych mediów regularnie trafiają efektowne zdjęcia czołowych golfistek świata, które niczym zawodowe modelki uśmiechają się przed obiektywem aparatu i przekonują, że golf wcale nie jest nudny, ani trudny.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Głównym celem jest trafienie do dołka jak najmniejszą liczbą uderzeń. Kluczowym elementem jest tym samym uderzenie. Jest ono wykonywane za pomocą specjalnego zestawu kijów. W momencie uderzenia zawodnik trzyma kij oburącz, stoi bokiem do kierunku przyszłego lotu piłki, w lekkim rozkroku. Piłka znajduje się kilkadziesiąt centymetrów od jego stóp. Uderzenie polega na wykonaniu zamachu kijem zza głowy, połączonego z wykonaniem ćwierć obrotu w pasie. Jedna stopa stoi cały czas nieruchomo na ziemi, pięta drugiej zaś lekko się unosi i przekręca w momencie uderzenia. Nie wymaga to dużej siły, gdyż o wiele ważniejsza jest technika.

Gra się na dwa sposoby: na dołki i na uderzenia. W pierwszym przypadku za każdy wygrany dołek jest punkt, w drugim – liczy się liczbę uderzeń, która potrzebna była do zdobycia wszystkich dołków. Poszczególne tory mają określoną standardową liczbę uderzeń na ich pokonanie. Gra się jeden na jeden, dwóch na jednego lub dwóch na dwóch. Najczęściej każdy grający lub para ma swoją piłkę. Można ją także uderzać na zmianę w duecie. Nie można grać większą liczbą kijów niż 14, nie można dotykać w trakcie gry piłki ręką ani uprzątać przeszkód.

Jeśli piłka została zgubiona, a zawodnik nie potrafi jej odnaleźć w ciągu pięciu minut, otrzymuje punkt karny i wraca do punktu, z którego wykonał poprzednie uderzenie. Mecz powinien przebiegać w dżentelmeńskiej atmosferze. Nie można przeszkadzać rywalowi, blokować mu dostęp do piłki czy nawet rozmawiać zbyt głośno. Graczy obowiązuje też... punktualność.

Pole golfowe ma urozmaiconą konfigurację, zawiera pagórki, rowy wodne, zadrzewienie itp. Największe mają nawet do 60 hektarów. Pole jest podzielone na 9 lub 18 torów o długości od 100 do 600 yardów. Każdy tor składa się z trzech części: pola rozpoczęcia gry (tee), przestrzeni pośredniej (od 150 do 550 metrów) oraz pola otaczającego dołek. Dołek ma średnicę 10,8 cm i minimalną głębokość 10 cm. Wokół jest obsiany trawą o miękkim źdźble, krótko przystrzyżoną (green).

SPRZĘT

Kij – składa się z główki (head), którą uderza się w piłkę, pręta łączącego (shaft) oraz rączki (grip). Kije różnią się między sobą kątem główki (loft), długością oraz wagą. Dzielą się na cztery rodzaje: „drewniane” (woods) – o największej masie główki, do długich lotów piłki, „żelaza” (irons) – lżejsze, umożliwiają wykonywanie delikatniejszych lotów, „łopaty” (płaskie) – służą do uderzeń krótkich oraz w trudnych sytuacjach; „popychacz” – do delikatnego turlania piłek, tak aby ostatecznie wpadły do dołka.
Piłka, która jest okrągła, wypełniona w środku płynnym polimerem w otoczce kauczukowej pokrytej twardą masą o średnicy od 4 do 4,3 cm, po prawidłowym uderzeniu pokonuje zwykle od kilkunastu do kilkuset metrów.

STRÓJ

Niedopuszczalne są koszulki typu T-Shirt, dresy, spodnie bez paska, dżinsy, koszulki muszą mieć kołnierzyk, niektóre kluby wymagają długich skarpetek, jeśli gracz ubrał się w krótkie spodenki. W chłodne dni można założyć tzw. winstopper, czyli niekrępującą ruchów bluzę nieprzepuszczającą wiatru lub kamizelkę. Podczas deszczu zakłada się przeciwdeszczowy komplet składający się ze spodni oraz kurtki. Na głowę wkłada się czapeczki golfowe albo berety. Panie mogą nosić spódniczki.

Dozwolone są rękawiczki, a właściwie rękawiczka. Leworęczny gracz nosi ją na prawej ręce i na odwrót. Ma zapobiegać wyślizgnięciu się kija. Dlatego najczęściej jest wykonana ze skóry. Jest ona mniej trwała niż syntetyczna, ale daje lepsze „czucie” kija. Powinna być jeszcze dodatkowo trochę ciasna. Buty powinny być eleganckie, ale z plastikowymi kolcami, czyli spikes, które zapobiegają ślizganiu się na trawie. Muszą być wygodne, gdyż podczas jednej rundy przechodzi się nawet 8-10 kilometrów oraz wodoodporne z uwagi na czekające na torze przeszkody.

 


 

logo footer