BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Hokej na lodzie - Spod klonowego liścia

Hokej na lodzie narodził się w Kanadzie i do dzisiaj w tym kraju jest nie tylko narodową dyscypliną sportową, ale swoistą religią. Klonowy liść to symbol rozpoznawany i szanowany na wszystkich taflach świata.

Główne zasady gry nakreślono na Uniwersytecie McGilla w Montrealu w latach siedemdziesiątych XIX wieku. Ale jak wiele innych, także i ta gra ma... praojców w odległych epokach.

Początków hokeja trudno wywodzić z jednej dyscypliny. W XV wieku w Holandii uprawiano "kolv", w której to grze posługiwano się zakrzywionym kijem i drewnianą kulą, ale zimą nie zawsze zakładano na nogi łyżwy. W XVII wieku w tym samym kraju na zamarzniętych kanałach jeżdżono na łyżwach z kości i grywano czymś na kształt obecnego krążka. Na początku XIX wieku Indianie z plemienia Micmac, na dzisiejszych terenach Kanady, mieli grę, w której wykorzystywali kije i drewniane krążki. Były też gry "shinny" oraz "lacrosse", gdzie używano gumowych piłek i kijów z siatkami.

Wielu skłania się też do tezy, że hokej na lodzie to po prostu zimowa odmiana hokeja na trawie. Ten ostatni znany jest w Europie od ponad 500 lat. Za oceanem mieli go nam przeszczepić brytyjscy żołnierze, którzy stacjonowali w Kanadzie w XIX wieku. Na lodzie w hokeja strzelcy królewscy Royal Canadian Rifles z Halifaksu i Kingston mieli grać już w 1855 roku.

Przywoływani studenci z McGilla zaistnieli w historii dokładnie 20 lat później. Wówczas w Victoria Skating Ring w Montrealu odbył się mecz pomiędzy 9-osobowymi drużynami, które grały płaskim krążkiem. W hokeja na lodzie zaczęto grać w sąsiednich Stanach Zjednoczonych. Spotkanie premierowe według reguł zbliżonych do dzisiejszych miało być udziałem hokeistów uniwersytetów Johnsa Hopkinsa i Yale. Od 1903 rozgrywano regularne zawody USA-Kanada, które w 1917 roku przekształciły się w National Hockey League, czyli słynną NHL. Międzynarodowa federacja hokejowa powstała zaś w 1907 roku w Londynie.

Co ciekawe, dyscyplina z olimpijskim debiutem wcale nie czekała na początek zimowych igrzysk. Po raz pierwszy grano bowiem podczas letnich igrzysk, w 1920 roku w Antwerpii. Do 1936 roku wszystkie najważniejsze turnieje padały łupem Kanadyjczyków. Wówczas zdetronizowali ich Brytyjczycy. Od 1956 roku prymat w olimpijskim hokeju dzierżył ZSRR, któremu uciekły tylko dwa złote medale (zdobyli je Amerykanie w 1960 i w 1980 roku).

Do historii przeszedł turniej olimpijski w Lillehammer. W 1994 roku po raz pierwszy o złocie decydowały rzuty karne. Szwecja po bramce Petera Forsberga wygrała z Kanadą. Natomiast cztery lata później po raz pierwszy na igrzyska przyjechali zawodowcy z NHL, amerykańsko-kanadyjska liga na czas igrzysk zawiesiła rozgrywki, a mimo to sensacyjnymi mistrzami zostali Czesi. Nagano przeszło do historii także z tego względu, że na igrzyskach zadebiutowały panie. W finale Amerykanki ograły Kanadyjki.

W Polsce hokej zaczęto uprawiać w latach dwudziestych XX wieku. Jako datę narodzin tej dyscypliny w naszym kraju przyjmuje się rok 1925, kiedy to cztery warszawskie kluby (Polonia, AZS, Warszawianka, WTŁ) założyły Polski Związek Hokeja na Lodzie (PZHL). W grudniu 1930 roku w Katowicach otwarto pierwsze w Polsce, a dwunaste w Europie sztuczne lodowisko - Torkat. W 1931 roku odbyły się u nas mistrzostwa świata. Polacy na turnieju w Krynicy zajęli czwarte miejsce oraz zdobyli tytuł wicemistrzów Europy. Rok później otworzyła się przed biało-czerwonymi szansa na olimpijskie medale. W Lake Placid grały tylko cztery drużyny. Niestety, to właśnie my okazaliśmy się najsłabszą ekipą turnieju i wylądowaliśmy poza podium.

Po II wojnie światowej w pierwszym starcie podczas czempionatu globu Polska wywalczyła jeszcze szóste miejsce, ale potem coraz trudniej było naszej reprezentacji rywalizować z najlepszymi. Dość powiedzieć, że po raz ostatni na igrzyskach olimpijskich graliśmy w 1992 roku, a przez ostatnie 20 lat w mistrzostwa świata elity uczestniczyliśmy tylko raz. Na arenie międzynarodowej o Polsce w ostatnich latach przypominali tylko pojedynczy zawodnicy. Mariusz Czerkawski ze szwedzkim Djurgarden zdobył Klubowy Puchar Europy, a w latach 1994-2006 rozegrał 745 meczów w elitarnej lidze NHL, strzelając 215 goli i notując 220 asyst (w tym czasie grał w barwach pięciu klubów). W NHL grał też Krzysztof Oliwa, który do tej pory jako jedyny Polak wywalczył prestiżowy Puchar Stanley (w 2000 roku z New Jersey Devils).

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Lodowisko o wymiarach: 61 m długości i 30 metrów szerokości (w NHL 26 m szer.) otoczone jest drewnianą lub plastikową białą bandą o wysokości 1,2 m. Bramki mają kolor czerwony oraz wymiary: 1,83 m szerokości i 1,22 m wysokości. Dla bezpieczeństwa zawodników bramki muszą dać się łatwo przesuwać. Narożniki lodowiska są zaokrąglone, promień łuku wynosi 7-8,5 m.

Do meczu można zgłosić maksimum 22 zawodników (najczęściej 2 bramkarzy, 4 pary obrońców i 4 trójki napastników). Jednorazowo na lodzie zespół liczy sześciu zawodników (bramkarz, 2 obrońców, 3 napastników). Czas efektywnej gry (przy każdej przerwie zegar jest zatrzymywany) wynosi 60 minut. Gra się trzy tercje po 20 minut każda, a między nimi jest kwadrans przerwy.
W czasie meczu każdej z drużyn przysługuje jedna 30-sekundowa przerwa. Grę wznawia się na środku lub w zależności od zaistniałego zdarzenia, na jednym z 9 punktów wznowień („bulików”) bądź w miejscu podania krążka do gracza znajdującego się na pozycji spalonej.

Spalony na linii niebieskiej jest wówczas, gdy którykolwiek z graczy drużyny atakującej wjedzie do strefy obronnej przeciwnika wcześniej, niż znajdzie się w niej krążek. Z zabronionym uwolnieniem mamy do czynienia wówczas, gdy krążek wystrzelony przez gracza drużyny atakującej z własnej połowy lodowiska przekroczy końcową linię bramkową strefy obronnej przeciwnika niedotknięty po drodze przez żadnego z zawodników. Gra następuje wówczas w tercji obronnej tej drużyny, która wystrzeliła krążek.

Za faule stosuje się wykluczenie zawodnika z gry na 2 min (kara mniejsza), 5 min (kara większa) i 10 min, a także do końca gry (kara meczu). Strata bramki automatycznie kończy karę. Bez względu na to, ilu zawodników z danej drużyny ma karę, na lodzie musi zostać trzech hokeistów z pola. Rzut karny, pojedynek sam na sam zawodnika z pola z bramkarzem, dyktowany jest za: umyślne poruszenie bramki, zahaczanie od tyłu i spowodowanie upadku zawodnika wychodzącego na czystą pozycję strzelecką, zagranie ręką w polu bramkowym krążka leżącego na lodzie.

SPRZĘT

Łyżwy składają się z płozy wykonanej ze znakomitej, twardej stali, 2 lub 3 „kominków” z lekkiego i twardego tworzywa sztucznego oraz wygodnego, skórzanego, sznurowanego, usztywnionego buta, mającego specjalne zabezpieczenia na kostki i ścięgno Achillesa. Kije hokejowe są wykonane z drewna i mogą być długie do 163 cm. Szerokość rękojeści nie może przekraczać 3, a jej grubość 2,5 cm. Sama łopatka nie może być dłuższa niż 32 cm. Zawodnicy dodatkowo owijają ją taśmą w celu lepszej kontroli nad krążkiem. Krążek jest wykonany z twardej wulkanizowanej czarnej gumy. Jego wymiary to: średnica 7,62 cm, grubość 2,54 cm, waga 156-170 g.

STRÓJ

Wszystkich graczy obowiązują kaski ochronne, a juniorów dodatkowo osłony na twarz. Barki, ramiona, łokcie i klatkę piersiową chronią tzw. bodiczki, a nogi i kolana – nagolenniki. Spodnie są wyłożone wewnątrz specjalną pianką oraz twardymi wkładkami z tworzywa. Rękawice są pokryte od zewnątrz grubą i twardą gąbką. W sposób szczególny zabezpieczony jest bramkarz. Na nogi zakłada on tzw. parkany, wypełnione gąbką i specjalną pianką, obciągnięte skórą, których szerokość nie może przekroczyć 30 cm.
Jego łyżwy pokryte są grubszym materiałem ochronnym, a „kominki” obniżone. Jego kij jest szerszy (łopatka do 39 cm) i dłuższy (do 71 cm). Ręka władająca kijem zabezpieczona jest odbijaczką (prostokąt 42 na 21 cm), a na drugiej znajduje się łapaczka, czyli skórzana rękawica (do 42 cm) ze specjalnym koszykiem. Wszyscy bramkarze zobowiązani są do noszenia kasków z kratownicą, a niektórzy mają również pod brodą ochraniacze na krtań i szyję, w postaci prostokątnej tabliczki z twardego tworzywa.

 


 

logo footer