BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Hokej na trawie - Rodzinne dynastie

Bardziej znany i popularny jest hokej na lodzie, ale o wiele starszy jest hokej na trawie. Z piłką i laską, a zatem podstawowymi rekwizytami w tej dyscyplinie, próbowano sobie radzić już od ponad 5000 lat.

Ślady tej gry znaleziono w starożytnych Chinach, Japonii, Persji, Indiach, Egipcie, Grecji i Rzymie oraz w średniowiecznej Afryce; była znana na Wyspach Brytyjskich i we Francji.

Obecną postać nadano jej w 1875 roku w Anglii. Wówczas ujednolicono przepisy, m.in. określając liczbę zawodników i wymiary boiska. Zasięg dyscypliny poszerzał się wraz z postępami armii Imperium Brytyjskiego. To od żołnierzy nauczyli się grać m.in. Hindusi, którzy stali się w następnych latach potęgą sportową w tej dyscyplinie. Na igrzyskach olimpijskich hokej na trawie debiutował w 1908 roku (panowie) i w 1980 (panie). Biało-czerwoni do tych turniejów dostali się sześciokrotnie - panowie: 1952 w Helsinkach, 1960 w Rzymie, 1972 w Monachium, 1980 w Moskwie, gdzie uzyskali swój najlepszy wynik, zajmując czwartą pozycję i 2000 w Sydney; panie wystąpiły natomiast raz - w 1980 roku. W mistrzostwach świata dwukrotnie biało-czerwoni plasowali się na ósmych miejscach. Od 2002 roku nie są jednak nawet w stanie awansować do turnieju finałowego.

Do Polski ta gra dotarła w okresie zaborów trzema drogami - z Czech, Anglii i Niemiec. Pierwszy mecz odbył się już w 1907 roku we Lwowie. W 1926 roku powstał polski związek. Dwukrotnie Międzynarodowa Federacja Hokeja na Trawie go nagradzała: w 1967 r. Pucharem Leauteya i w 1988 r. specjalną nagrodą za zasługi w organizacji i popularyzacji tej dyscypliny. Pierwszego mistrza Polski - Klub Hokeistów Siemianowice Śląskie - wyłoniono w 1927 roku. Obecnie w męskich rozgrywkach ligowych dominują drużyny wielkopolskie. Ostatnim mistrzem Polski spoza tego regionu był w 1990 roku Pomorzanin Toruń. W kobiecych rozgrywkach mocny jest Wrocław oraz podłódzkie Brzeziny. Co ciekawe, ta dyscyplina rozwija się w gronie rodzin, które tworzą całe hokejowe dynastie. Tak było m.in. z rodami: Paczkowskich, Adamskich, Wybieralskich czy Grotowskich.

Rozwój tej dyscypliny w naszym kraju utrudniło wprowadzenie na przełomie lat 70. i 80. XX wieku boisk o sztucznej nawierzchni. Na przykład Pocztowiec Poznań na taki obiekt przy ul. Przystań, niedaleko mostu Rocha czekał 14 lat! Był jedynym mistrzem Polski w grach zespołowych bez własnej bazy.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Mecz toczy się między dwiema drużynami po 11 zawodników (plus pięciu rezerwowych). Zmian można dokonywać w każdym momencie z wyjątkiem czasu od przyznania do zakończenia karnego rzutu rożnego. W tym czasie dozwolona jest tylko zmiana kontuzjowanego lub zawieszonego bramkarza. Gra się dwa razy po 35 minut z 10-minutową przerwą. Boisko jest zbliżone rozmiarem do piłkarskiego (91,4 x 55 metrów).

Celem gry jest trafienie do bramki o wymiarach: wysokość 2,14 m, szerokość 3,66 m, czyli nieco większej od bramki w piłce ręcznej (2,13 x 3,6). Na boisku poza liniami końcowymi, bramkowymi i bocznymi wyznacza się półkole, czyli obszar ograniczony poprzez połączenie dwóch ćwiartek koła i linii łączących je po każdej stronie boiska naprzeciw środka linii końcowej oraz obszar 23 metrów.

Gdy piłka przekroczy linię końcową i nie została zdobyta bramka to: jeśli zagrana została przez napastnika, gra jest wznawiana w obszarze do 15 m od linii końcowej na wysokości miejsca, w którym przekroczyła linię; jeśli zagrana została nieumyślnie przez obrońcę lub odbita przez bramkarza, gra jest wznawiana w punkcie 5 m od rogu boiska bliższego miejscu, w którym piłka przekroczyła linię; jeśli zagrana umyślnie przez obrońcę, gra jest wznawiana karnym rzutem rożnym.

By utrudnić zdobywanie bramek, pojawił się przepis, że gola zdobyć można wyłącznie strzałem lub pchnięciem z pola karnego (w hokeju zwanego strzałowym) o promieniu około 14 metrów. Gracz może dotknąć piłki tylko płaską stroną laski lub jej krawędzią. Nie jest dozwolone dotknięcie piłki jakąkolwiek częścią ciała. Tylko bramkarz może blokować ją kijem, rękami, nogami i innymi częściami ciała.

Nie wolno unosić laski ponad głowami innych zawodników, dotykać, chwytać innych zawodników, ich lasek lub strojów. Bramkarze nie mogą brać udziału w grze poza własną połową boiska. Rzut wolny jest przyznany przeciwnej drużynie za przewinienie zawodnika pomiędzy obszarami 23 metrów. Karny rzut rożny (piłka umieszczana na linii końcowej wewnątrz półkola co najmniej 10 metrów od słupka bramki) jest dyktowany za przewinienie obrońcy w półkolu w sytuacji niezagrażającej stratą bramki, a rzut karny przyznawany jest za przewinienie obrońcy we własnym półkolu strzałowym, które zapobiegło prawdopodobnemu zdobyciu bramki, za umyślny faul obrońcy we własnym półkolu oraz uporczywe przekraczanie linii końcowej przez obrońców w trakcie wykonywania karnego strzału rożnego. Kary osobiste dla zawodników: ustna uwaga, zielona kartka, żółta kartka i wykluczenie na pięć minut, usunięcie z boiska po czerwonej kartce.

Halowa odmiana hokeja, to drużyny 6-osobowe na boisku o wymiarach takich jak do piłki ręcznej, ogrodzone 10-centymetrowymi bandami.

SPRZĘT

Gra się za pomocą drewnianej laski okrągłej o średnicy ok. 2,3 cm i wadze ok. 160 g. Ma ona tradycyjny kształt z rączką i zaokrąglonej fajki, która jest płaska z lewej strony. Laska musi być gładka, nie może mieć żadnych szorstkich ani ostrych części, łącznie z dodatkowym użytym okryciem, musi przechodzić przez pierścień o średnicy 51 mm. Piłka jest twarda, biała (lub w kolorze uzgodnionym) i okrągła.

STRÓJ

Zawodnicy jednej drużyny muszą nosić jednakowe stroje. Nie można ubierać niczego, co stwarzałoby zagrożenie dla innych zawodników. Gracze z pola mogą nosić dla ochrony rękawiczki, ale tylko takie, które nie powiększają rozmiaru ich rąk. Zaleca się ochraniacze goleni, kostek i szczęki. Bramkarze muszą nosić na ochraniaczu klatki piersiowej koszulkę innego koloru niż stroje obu drużyn. Kask ochronny jest obowiązkowy dla bramkarza, z wyjątkiem wykonywania przez niego rzutu karnego. Rekomendowany jest hełm zapewniający pełną ochronę twarzy i okrywający całą głowę oraz mający ochraniacz krtani. Bramkarz powinien także włożyć ochraniacze na ramiona, łokcie, przedramiona, ręce i uda oraz parkany i wykopy. Strój oraz sprzęt ochronny znacznie powiększający naturalną wielkość ciała bramkarza lub obszar ochronny nie jest dozwolony.

 


 

logo footer