BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Krykiet - Najszlachetniejszy ze sportów...

To jedna z najstarszych gier zespołowych świata mająca obecnie zarówno charakter masowej dyscypliny sportowej, jak i zamkniętych klubów tylko dla elit.

W Polsce znany nielicznym hobbystom oraz biografom... „kata” polskiej reprezentacji w latach 80. i 90. - Garry’ego Linekera, który dla futbolu – na nieszczęście biało-czerwonych – zdradził krykiet.

Chyba szkoda, że nasza wiedza jest tak znikoma, bo brytyjski tygodnik „The Economist” ocenił, iż z angielska criket to najszlachetniejszy ze wszystkich sportów! Można się z tym sądem zgodzić lub nie, ale na pewno warto poznać grę, która dla wielu jest takim fenomenem.

Krykiet został prawdopodobnie wymyślony przez pasterzy na przełomie I i II tysiąclecia. Za piłkę służył początkowo kamień, za pałkę kij lub drąg, a za bramkę pień drzewa.

W XIII wieku w hrabstwie Kent Anglicy grali w „creag”. W 1598 roku o krykiecie donosił burmistrz Guildfordu, a w 1646 roku doszło do pierwszego w historii meczu w miejscowości Coxheath. W XVII wieku do powiększenia popularności krykieta przyczynił się Fryderyk, książę Walii. Wówczas zaczęto organizować mistrzostwa Anglii. Jednolite przepisy przedstawiono w 1744 roku.

W połowie XIX wieku na wyspach liczyły się tylko dwie sportowe rozgrywki: krykiet i wyścigi konne. Ta gra była coraz chętniej uprawiana też w całym Imperium Brytyjskim. Dlatego do pierwszego międzypaństwowego meczu przeciwko Anglii stanęła Australia. W 1877 roku po... czterodniowych zmaganiach wygrali gospodarze. W 1900 roku krykiet wszedł nawet do programu olimpijskiego.

Do turnieju zgłosiły się wówczas... dwie drużyny - w meczu o złoto Wielka Brytania pokonała Francję. Obecnie najważniejszą imprezą międzynarodową jest rywalizacja o Puchar Świata, która od 1975 roku odbywa się co cztery lata. Aktualnie mianem najlepszej drużyny globu mogą poszczycić się Indie, które po trwającym 8,5 godziny meczu pokonały w finale w 2011 roku ekipę Sri Lanki. Najbardziej utytułowanym zespołem jest jednak Australia, która do tej pory wywalczyła 4 złote i 2 srebrne medale. W 2015 roku to właśnie Australia razem z Nową Zelandią gościć będzie najlepszych 14 reprezentacji globu.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Czas trwania meczu zależy od rangi zawodów. Pojedynki międzynarodowe obecnie trwają pięć dni, maksymalnie 30 godzin! Najdłuższy zaś mecz w historii liczył 10 dni i skończył się remisem! W grach wielodniowych każda z drużyn podchodzi do punktowania i bronienia dwukrotnie, w jednodniowych – liczba rzucanych przez miotaczy piłek jest ograniczona maksymalnie do 50 serii po 6 rzutów, czyli razem 300 rzutów.

Grają dwie 11-osobowe drużyny. W przeciwieństwie do baseballu, gdzie istnieje wąska specjalizacja – tutaj preferowana jest wszechstronność. Każdy gracz musi potrafić chwytać piłkę, rzucać nią i szybko biegać. Dobrze jednak, jeśli 3-4 zawodników jest lepszych w serwowaniu, a 3-4 kolejnych w obronie.

W grze są dwie fazy. W jednej drużyna punktuje, a w drugiej się broni. Punktowanie polega na bieganiu przez dwóch zawodników wzdłuż oznaczonego prostokąta. Zawodnik ma prawo punktować, gdy uderzy piłkę po rzucie miotacza drużyny przeciwnej, a piłka jest w grze, czyli pałkarz uderzy ją i biega wraz ze swoim partnerem wzdłuż prostokąta. Liczba przebiegnięć oznacza liczbę punktów. Wyjątkiem od tej zasady są sytuacje, gdy piłka wyleci nie odbijając się od ziemi, poza linię boiska lub przedtem się odbije. W pierwszym przypadku bez względu na liczbę wykonanych przebiegnięć przyznaje się 6 punktów, a w drugim 4.

Innym wyjątkiem są punkty karne, które przyznają sędziowie za nieprzepisowe zachowanie. Punktowanie kończy się, gdy zostanie wykluczonych dziesięciu zawodników drużyny punktującej. Wykluczenie następuje m.in. gdy: piłka uderzy bądź dotknie bramki zaraz po rzucie, pałkarz dotknie bramki i strąci poprzeczkę, piłka rzucona przez miotacza z drużyny przeciwnej dotknie pałkarza, piłka zostanie złapana przez zawodnika drużyny przeciwnej po odbiciu przez pałkarza, pałkarz przeszkadza w grze zawodnikom drużyny przeciwnej...

Najszybsi miotacze rzucają piłkę z prędkością do 160 km/h. Na linii granicznej poza każdą z bramek ustawione są ekrany. Umożliwiają one obrońcy obserwowanie ramienia zawodnika serwującego.

Przepisy nie określają wymiarów boiska. Mówią jedynie, aby jego obwód był wyraźnie zaznaczony białą linią. Wszystko dlatego, aby można było zagrać niemal na każdym placu, dostosować się do zastanych warunków. Z reguły gra się na podłożu trawiastym. W centralnym punkcie boiska zaznaczony jest prostokąt. Na jego obu końcach w odległości 20,12 m ustawione są bramki, składające się z trzech równej długości palików i dwóch poprzecznych pałeczek. W centralnej strefie zaznaczone są następujące linie: serwowa – na której stoją bramki; równoległa do serwowej – biegnąca w odległości 1,22 m od bramki; powrotna – prostopadła do serwowej, dotykająca jednym końcem równoległej do serwowej i zaznaczona do odległości minimum 1,22 m poza bramką po obu stronach.

SPRZĘT

Zawodnicy używają rakiet z drewna wierzbowego, które mogą mieć różne rozmiary. Zarysowane są tylko granice maksymalne: długość 96,5 cm, szerokość w najszerszym miejscu 10,8 cm. Waga rakiety waha się od 1,08 do 1,36 kg. Piłka jest wykonana z korka oraz wełny i obszyta czerwoną skórą z ciągłym szwem na zewnętrznym obwodzie. Szew jest nieodzowny przy serwie. Piłka ma obwód 22,4-22,9 cm, waży 155,9-163 gramów. Zawodnicy używają ochraniaczy na ręce i nogi oraz rękawic i hełmów.

STRÓJ

Białe spodnie, koszula, buty i swetry z delikatnym motywem barw klubu, hrabstwa lub federacji. Tylko w meczach przy świetle sztucznym dopuszczone są kostiumy kolorowe.

 


 

logo footer