BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Rugby - Brutalna gra dla dżentelmenów

Siódmego kwietnia 1823 roku uczniowie męskiego gimnazjum w środkowej Anglii grali jak zwykle w piłkę nożną. Mimo że nie szczędzili wysiłków, a w grę wkładali maksimum ambicji, żadna z drużyn nie mogła strzelić gola... Zdegustowany takim obrotem sprawy Wiliam Webb Ellis chwycił piłkę w ręce i mijając slalomem zaskoczonych rywali, przebiegł z nią całe boisko, a następnie położył "skórę" między słupkami bramki. Trafienie - oczywiście - nie zostało zaliczone, ale incydent wywołał duże poruszenie na Wyspach. Puryści oskarżyli Ellisa o "podeptanie" zasad fair play, złamanie sportowej etyki itp.

Zgoła inaczej do „występku” gimnazjalisty podeszło młode pokolenie. Szybko znaleźli się naśladowcy. Nowa gra otrzymała nazwę „rugby”, gdyż właśnie w tym miasteczku przeprowadzono opisaną powyżej akcję. Piłki na potrzeby nowej dyscypliny, nadając im kształt charakterystycznego jaja, zaczął szyć szewc z Rugby, William Gilbert. Dzisiaj jego imię nosi jedna z największych firm na świecie, produkujących sprzęt dla tej dyscypliny.

W 1846 roku opracowano ujednolicone reguły gry. Krytykom, którzy zarzucali nowej grze, że cechuje ją brutalność, zwykło się odpowiadać: „Futbol to grzeczna gra dla brutali, a rugby to brutalna gra dla dżentelmenów!” Pierwszy mecz międzypaństwowy odbył się w 1871 roku w Edynburgu. Szkocja pokonała Anglię 8:3. Później rugby rozpoczęło światową ekspansję i nawet czterokrotnie znalazło się w programie igrzysk olimpijskich (1900, 1908, 1920, 1924). Brytyjskie drużyny, obok Francji, Nowej Zelandii i RPA, do dziś należą do ścisłej czołówki.

Za pierwszego Polaka, który zajął się rugby, zwykło uważać się Sienkiewicza, który miał być synem słynnego pisarza, Henryka. Ważący 100 kilogramów zawodnik II linii młyna na początku XX wieku występował we francuskich zespołach Racing Club i Stade Français.

Na ziemie polskie rugby dotarło po I wojnie światowej, a popularyzował tę grę Louis Amblart. Grało głównie wojsko. Zapału starczyło tylko na lata 1921-29. Brak sprzętu, bazy treningowej, a także szkoleniowców sprawił, że o rugby zapomniano. Powojenna historia datuje się od 1956 roku i Ogólnopolskiego Zjazdu Zwolenników Rugby. Rok później przeprowadzono rozgrywki o mistrzostwo Polski, a pierwszy tytuł zdobył AZS AWF Warszawa. Akademicy są również rekordzistami pod względem liczby złotych medali. Wygrali ligę aż 16 razy.

Od kilku lat najsilniejszymi ośrodkami rugby w naszym kraju są: Trójmiasto (w 2010 roku w Gdyni oddano do użytku Narodowy Stadion Rugby, na którym swoje mecze rozgrywa reprezentacja, obiekt może pomieścić niespełna 2500 widzów) i Łódź – tamtejsi Budowlani od 2003 roku regularnie grają w finałowym meczu o mistrzostwo Polski (w 2012 roku ze względu na duże zainteresowanie i transmisję telewizyjną finał rozegrano na piłkarskim stadionie Widzewa - z trybun oglądało go ponad 6000 widzów, co stanowi rekord kraju).

Reprezentacja Polski istnieje od 1958 roku, ale jak na razie nie może poszczycić się większymi sukcesami. Biało-czerwoni cały czas bezskutecznie próbują się zakwalifikować do najbardziej prestiżowych rozgrywek - finałów Pucharu Świata, których zwycięzca nosi też miano mistrza globu. Turniej odbywa się co cztery lata, począwszy od 1987 roku, i ściąga na trybuny dziesiątki tysięcy fanów (absolutny rekord frekwencji na meczu rugby wynosi 83 761 kibiców, którzy na londyńskim Wembley oglądali w marcu 2012 roku derbowy mecz w lidze angielskiej, w którym zespół Harlequins pokonał Saracens 24:19). Dwukrotnie tytuł najlepszej "piętnastki" świata zdobywały zespoły Australii, RPA i Nowej Zelandii, która w 2015 roku będzie bronić trofeum podczas turnieju w Anglii. Wystąpi w nim 20 zespołów.

Oprócz Pucharu Świata, ogromnym zainteresowaniem cieszy się też coroczny Puchar Sześciu Narodów (z udziałem Anglii, Walii, Irlandii, Szkocji, Francji i Włoch). Zwycięzca uważany jest za nieoficjalnego mistrza Europy. Dużym prestiżem cieszy się również Rugby Championship (do niedawna znany jako Puchar Trzech Narodów; z udziałem Australii, Nowej Zelandii, RPA i od 2012 roku - Argentyny). Oprócz odmiany 15-osobowej, istnieje także rugby 7-osobowe. W październiku 2009 roku ta odmiana gry została włączona do programu olimpijskiego. W 2016 roku w turnieju w Rio de Janeiro wystąpi po 12 męskich i żeńskich zespołów, które będą wyłonione we wcześniejszych eliminacjach. Do tej pory najważniejszą imprezą - podobnie jak w rywalizacji "piętnastek" - był rozgrywany co cztery lata Puchar Świata w randze mistrzostw świata.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Każda z drużyn stara się przejąć piłkę w celu umieszczenia jej na ziemi w polu punktowym przeciwnika i zdobycia przyłożenia, podwyższenia po przyłożeniu (przestrzelenia piłki ponad poprzeczką i między przedłużonymi liniami słupków bramkowych) lub zdobycia rzutu karnego. Dozwolona jest gra zarówno rękami (podania tylko do tyłu lub w bok), jak i nogami (do przodu i do tyłu). Aby zatrzymać rywala można stosować bardzo wiele technik, z wyjątkiem: ataku bez piłki, podstawiania nóg, łapania za głowę i szyję, uderzenia, gryzienia czy szczypania.

Grają dwie drużyny. Obecnie o nominację olimpijską stara się rugby siedmioosobowe. Jednak w klasycznej odmianie tej dyscypliny każdy zespół liczy po 15 zawodników. Podzieleni są oni na dwie formacje: młyn (numery od 1 do 8) i atak (od 9 do 15). „Mózgiem” drużyny jest zawodnik z numerem 9, tzw. łącznik młyna. Co ciekawe, często jest on najlżejszy i najmniejszy na boisku. W młynie występują ci najciężsi, najwyżsi i najsilniejsi, a w ataku najszybsi. O rugbiście mawia się, że to „skończony atleta”, bo powinien posiadać szybkość sprintera, siłę zapaśnika, zwinność judoki i wytrzymałość długodystansowca.

Czas gry wynosi dwa razy po 40 minut. Przerwa trwa pięć minut. Rugbiści nie opuszczają podczas niej boiska. Mecze powinny być rozgrywane na murawie trawiastej o maksymalnych wymiarach 70x100 metrów. Na boisku są wytyczone następujące linie – a) ciągłe: boczne oraz pola punktowego – obszar wzdłuż boiska do pięciu metrów za bramką, 22 metrów od każdej z bramek; b) przerywane: równolegle do linii bocznej w odległości 5 metrów, oznacza minimalną odległość, jaką piłka musi przebyć po wyrzucie z autu; w odległości 10 metrów od linii środkowej po obu stronach boiska, oznacza minimalną odległość, jaką musi przebyć piłka po wybiciu od środka; równolegle, w odległości 5 metrów do linii pola punktowego; c) kreskowe: sześć linii o długości jednego metra.

Bramka ma kształt litery H. Jej szerokość wynosi 5,6 m. Poprzeczka jest zawieszona na wysokości 3 metrów, a słupki muszą mieć minimum 3,4 metra bez ograniczenia maksymalnej wysokości. Najwięcej punktów – pięć – przyznaje się za tzw. przyłożenie, czyli położenie piłki na polu punktowym rywala. Po każdym przyłożeniu przysługuje próba podwyższenia, czyli kopu na bramkę z linii prostopadłej do miejsca zdobycia punktów, z wybranej przez zawodnika odległości. Aby zdobyć dwa punkty, trzeba posłać piłkę nad poprzeczką i między słupkami. W podobny sposób zdobywa się punkty po karnych i tzw. drop-goalach. Mogą one być wykonane z dowolnego punktu boiska. Mają wartość trzech punktów. Mecz wygrywa drużyna, która zdobędzie więcej punktów.

SPRZĘT

Owalna piłka, zwana popularnie „jajem”, choć rugbiści nie lubią tego terminu, powinna mieć wymiary: obwód wzdłuż 740-770 mm, obwód wszerz 580-620 mm, długość długiej osi: 280-300 mm, ciężar 410-460 g, ciśnienie od 0,67 do 0,70 kg/cm2, tj. 65,71 – 68,75 kPa.

STRÓJ

Ubiór zawodnika składa się z następujących części: koszulka, spodenki, getry, buty z kołkami. Zawodnik może dodatkowo nosić ochraniacze na: staw skokowy, barki, zęby, nagolenniki, rękawiczki bez części palcowej, kask na głowę, bandaże i opaski uciskowe przeznaczone do pokrycia lub ochrony rany. Kobiety, które zaczynają coraz powszechniej grać w rugby, obowiązkowo ochraniacze na piersi.

 


 

logo footer