BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Siatkówka - Latająca piłka

W przeciwieństwie do innych dyscyplin sportowych początek siatkówki łatwo wyznaczyć. Grę zbliżoną do obecnie obowiązujących zasad zaproponował w 1895 roku William Morgan. Nauczyciel z Holyocke, z amerykańskiego stanu Massachusetts, nazwał swój wynalazek "mintonette". Jednak podczas publicznego pokazu dyscypliny, do którego doszło w Springfield - nazwa została zmodyfikowana. Uznano, że lepiej sens tej gry odda termin "volleyball", czyli latająca piłka.

W roku 1897 roku w oficjalnym podręczniku ligi sportowej północnoamerykańskiego YMCA (Young Men's Christian Association) ukazały się po raz pierwszy sprecyzowane zasady gry. Zezwalały one m.in. na nieograniczoną liczbę zawodników, możliwość dryblowania, prawo do powtarzania nieudanego serwisu czy na dowolną liczbę uderzeń piłki przez jedną drużynę. Co więcej, gdy  zawędrowała na inne kontynenty, a bardzo popularna stała się zwłaszcza w Azji, to grano tam jeszcze według innych zasad.

Do Europy przynieśli ją przede wszystkim amerykańscy... żołnierze, uczestnicy I wojny światowej. Dowolność w przepisach ukrócono w 1918 roku. Wówczas ustalono liczbę zawodników na sześć, a cztery lata później ograniczono liczbę uderzeń do trzech. W 1947 roku powstała międzynarodowa federacja. Wśród 14 państw-założycieli była Polska. Dzisiaj FIVB liczy ponad 200 członków! Mistrzostwa świata ruszyły w 1949 (dla mężczyzn) i 1952 roku (dla kobiet). Od 1964 roku zarówno panie, jak i panowie zostali przyjęci do rodziny olimpijskiej.

Do Polski siatkówka trafiła za pośrednictwem YMCA. Pierwszy pokaz miał miejsce w Warszawie w 1919 roku, a rok później w Łodzi rozegrano turniej drużyn szkolnych. Premierowe mistrzostwa kraju wystartowały w 1929 roku. Przez długie lata "dłoniówka" lub "przebijanka", bo tak nazywano początkowo siatkówkę, była najbardziej popularna w środowisku akademickim. Co ciekawe, aż do 1957 roku nie miała własnego związku. Wcześniej była dołączana do związków gier ruchowych i palanta, gier sportowych czy piłki ręcznej.

Na arenie międzynarodowej dzięki siatkówce Polska zdobyła sukcesy, których nie notowała w innych grach zespołowych. Drogę ku szczytom przecierały panie. Wicemistrzyniami Europy były m.in. w 1950 i 1951 roku, a w następnym sezonie przywiozły srebro z mistrzostw świata. Natomiast w igrzyskach olimpijskich w Tokio (1964) i w Meksyku (1968) biało-czerwone wygrywały brąz.

Lata siedemdziesiąte to pasmo sukcesów drużyny "Kata", czyli Huberta Wagnera. Polacy zostali w Meksyku mistrzami świata (1974), a w Montrealu (1976) zdobyli złote medale olimpijskie! Tomasz Wójtowicz i Stanisław Gościniak mają swoje miejsce w galerii światowych sław, tworzonej przez FIVB. Ponadto biało-czerwoni byli aż pięciokrotnie wicemistrzami Europy (1975, 1977, 1979, 1981, 1983).

Ostatnie lata to sukcesy "złotek", jak powszechnie ochrzczono polskie siatkarki, które w 2003 i 2005 roku pod wodzą Andrzeja Niemczyka zdobyły tytuły mistrzyń Europy. Małgorzata Glinka i Dorota Świeniewicz były uznawane za najlepsze siatkarki kontynentu w tych latach. W 2009 roku najlepsze drużyny kontynentu gościły w Polsce. Biało-czerwonym udało się wrócić na podium. W dramatycznym turnieju, w trakcie którego Piotr Makowski na ławce trenerskiej musiał zastąpić Jerzego Matlaka, nasza drużyna wywalczyła brązowy medal.

Natomiast siatkarze do elity wrócili dzięki… argentyńskiej myśli szkoleniowej. U schyłku 2006 roku do drugiego miejsca w mistrzostwach świata biało-czerwonych doprowadził Raul Lozano, a w 2009 roku Polacy zostali mistrzami Europy pod wodzą Daniela Castellaniego. MVP turnieju, który odbył się w Turcji uznano Piotra Gruszkę.

Od 2011 roku biało-czerwonych prowadzi Włoch Andrea Anastasi - za jego kadencji Polacy w 2011 roku zdobyli brązowy medal ME, drugie miejsce w Pucharze Świata, a także trzecie miejsce w finale Ligi Światowej. W 2012 roku biało-czerwoni triumfowali natomiast w Lidze Światowej (Bartosz Kurek wybrany został MVP turnieju) i jako jedyny polski przedstawiciel gier zespołowych wystąpili na igrzyskach olimpijskich w Londynie. Mimo ogromnych nadziei, z turnieju odpadli na etapie ćwierćfinału. W 2014 roku, na mistrzostwach świata rozgrywanych w Polsce, polska drużyna trenowana przez Stéphane Antigę wywalczyła złoto. Wielkie chwile mieliśmy też w rozgrywkach młodzieżowych. Kadetki oraz juniorki i juniorzy byli mistrzami Europy, a juniorzy także dwukrotnie sięgnęli po tytuły mistrzów świata.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Zasady gry idą wraz z duchem czasu oraz wymaganiami telewizji i reklamodawców, choć nadal celem siatkarskich drużyn jest takie przebicie piłki na drugą stronę siatki, aby nie odebrał jej przeciwnik. Jeden zawodnik nie może odbić piłki dwa razy z rzędu, a drużyna może piłkę odbić co najwyżej trzy razy plus ewentualne dotknięcie piłki przez blok, tzw. wyblok. Można odbijać każdą częścią ciała. Przy zagrywce nie odgwizduje się netów, czyli dotknięć piłką siatki. Nie jest już błędem dotknięcie przez zawodnika siatki, z wyjątkiem górnej taśmy. Drużyny mogą liczyć do 14 osób, w tym dwóch libero.

W siatkówkę gra się sety do 25 punktów, do trzech wygranych setów. W przypadku, gdy po 4 setach jest wynik remisowy (2:2), to piątego seta gra się do 15 punktów. W każdym secie obowiązuje zasada, że gra jest przedłużana dotąd, aż drużyna zdobędzie dwa punkty przewagi. Pojawiła się ponadto rola libero. Jest to zawodnik bądź zawodniczka, w innej koszulce niż reszta drużyny. Wchodzi on tylko do drugiej linii, aby bronić i przyjmować zagrywkę. Nie może atakować.

Pełny skład drużyny łącznie z rezerwowymi liczy 12 osób, ale jednocześnie na parkiecie przebywa połowa z nich. W każdym z setów trener może dokonać sześciu zmian i dwukrotnie poprosić o przerwę. Jednak podejmowane są próbę, aby w tych zapisach dokonać zmian. Podczas Uniwersjady 2009 w ramach próby pozwolono szkoleniowcom na dokonywanie nawet sześciu zmian... jednocześnie. Ponadto, po ósmym i szesnastym punkcie dla prowadzących w czterech pierwszych setach następują tzw. przerwy techniczne. Zawodnik ustawienia początkowego może opuścić boisko tylko raz w secie i może powrócić na boisko tylko na miejsce, które zajmował poprzednio. Zawodnik rezerwowy może wejść na boisko tylko raz w secie i może być zmieniony tylko przez tego zawodnika, którego zastąpił.

W zespole jest podział na przyjmujących, atakujących, rozgrywających, środkowych bloku i libero. Przed rozpoczęciem seta trener musi przekazać [sędziemu] kartkę z ustawieniem początkowym zespołu. W czasie gry następuje rotacja zawodników, kiedy zespół odbierający zagrywkę zdobywa prawo do wykonywania zagrywki. Zawodnicy dokonują wtedy zmiany pozycji, przesuwając się o jedną zgodnie z ruchem wskazówek zegara (zawodnik z pozycji 2 przechodzi na pozycję 1, zawodnik z pozycji 1 przechodzi na pozycję 6 itd.).

Boisko ma kształt prostokąta o wymiarach 9x18 m. Linia środkowa dzieli boisko na dwa równe pola gry o wymiarach 9x9 m. Na każdym polu, w odległości 3 m od linii środkowej, wyznacza się równoległe linie oddzielające pole ataku od pola obrony. Siatka ma wysokość dla kobiet i juniorek 224 cm, dla młodziczek do lat 15 - 215 cm, dla mężczyzn i juniorów 243 cm, dla młodzików do lat 15 - 235 cm. Pole gry nad siatką ograniczone jest antenkami. Są to pręty wystające 80 cm ponad taśmę górną, umieszczane nad liniami bocznymi boiska. W rozgrywkach zespołów dziecięcych lub w minisiatkówce można obniżyć siatkę do 180 centymetrów, a boisko zmniejszyć do 3x4 metrów. Gra się wtedy trójkami.

SPRZĘT

Piłka kulista, z miękkiej skóry naturalnej lub syntetycznej jednobarwna lub w kombinacji kolorów. Obwód wynosi 65-67 cm, ciężar 250-280 g, a ciśnienie 0,30-0,325 kg/cm2.

STRÓJ

Koszulki muszą być ponumerowane od 1 do 18. Obuwie ma być z podeszwą gumową lub ze skóry, bez... obcasów. Zabronione są przedmioty, które mogą ranić. Okulary lub soczewki kontaktowe zawodnicy noszą na własne ryzyko. Można stosować nakolanniki i nałokietniki.

 


 

logo footer