BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Squash - Tenis w klatce

Squash, czyli wymawiając po polsku „skłosz” od angielskiego „klapnięcie”, prawdopodobnie narodził się w... więzieniu. Wiemy nawet dokładnie, w jakim. Na przełomie XVIII i XIX wieku pierwsze rozgrywki tego typu prowadzono w londyńskim The Fleet. Do tego miejsca odosobnienia trafiali głównie ludzie uchylający się od płacenia długów. Jako że intelektu im zazwyczaj nie brakowało, postanowili umilić sobie monotonię za murami.

Skoro nie można było zagrać w tradycyjnego tenisa, to zaczęto odbijać piłki od ścian. Dla bardziej sprawnych ruchowo, a także przedsiębiorczych więźniów to co później nazwano squashem, stało się źródłem... dochodu. W więzieniu nie tylko prowadzono regularne rozgrywki, ale grano na wysokie sumy pieniędzy oraz przyjmowano zakłady bukmacherskie! Najbardziej zaradni na wolność wychodzili jako... zamożni ludzie.

Nie wiadomo, czy to pieniądze, czy może znów nuda sprawiły, że gra szybko przyjęła się w elitarnych szkołach dla chłopców. Aby nie deprawować młodzieży, znaleziono inną gałąź na drzewie genealogicznym squasha, która z więzieniem nie miała nic wspólnego. Odwołano się do legend, że tak grali już starożytni Grecy i Rzymianie, jak również do protoplastów zaliczono grę francuskiej arystokracji, znaną od XII wieku – „le paume”, czyli „grę dłonią”.

W 1851 roku w Harrow School wybudowano pierwsze specjalistyczne boisko z czterema ścianami, a w latach sześćdziesiątych squash został oficjalnie uznany za odrębną dyscyplinę sportową. Ujednolicenie zasad gry nastąpiło już w XX wieku. Pierwsze zawodowe mistrzostwa w squasha rozegrano w 1920 roku, oczywiście w Wielkiej Brytanii, choć jeszcze w XIX wieku dyscyplina trafiła na kontynent amerykański. Najbardziej jej zasięg rozprzestrzeniła... armia brytyjska.

To od oddziałów stacjonujących w RPA, Indiach, Pakistanie, Egipcie, Australii czy Nowej Zelandii przyjmowali ten sport tubylcy. Do początku lat sześćdziesiątych mistrzyniami squasha zostawały wyłącznie Brytyjki. Natomiast wśród mężczyzn zachwycali Jonah Barringtonie (Irlandia) i Geoff Hunt (Australia). To ich efektowne gry wpływały na popularność tej gry.

Obecnie dyscyplinę uprawia ponad 15 milionów ludzi w około 130 krajach, a liczba kortów dobija do 50 tysięcy! Przedstawiciele światowej federacji starają się o wprowadzenie squasha do rodziny dyscyplin olimpijskich. Polski Związek Squasha został zarejestrowany w 1995 roku. Odbywają się regularne rozgrywki, ale liczba zawodników jest wciąż znikoma. Na przeszkodzie stoi mała liczba obiektów. Zwolennicy gry podkreślają, że jest ona dla "ludzi z charakterem", doskonale odpręża i pozwala odreagować stres. Warto przy tym posiadać dobrą kondycję i wytrzymałość, bo dla stawów kolanowych i skokowych odbijanie piłki o ścianę stanowi spore obciążenie. W 2010 roku Polki odniosły największy sukces w historii tej dyscypliny w naszym kraju. Dominika Witkowska, Anna Jurkun oraz Magdalena Kamińska zdobyły złoty medal w drużynowych mistrzostwach Europy European Nations Challenge Cup. Wcześniej w mistrzostwach cyklu ENCC Polska mogła pochwalić się brązem mężczyzn z 2003 roku oraz srebrnymi (2006, 2008) i brązowym medalem pań (2007).

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Kort do squasha jest zamkniętym pomieszczeniem z wysoką ścianą przednią i niską tylną. Typowe place gry są murowane lub drewniane z tylną ścianą szklaną, choć zdarzają się i całkowicie szklane. Wymiary kortu (w metrach): długość 9,75, szerokość 6,4, przekątna 11,665, wysokość od podłogi do dolnej krawędzi linii – ściany przedniej: 4,57, do tylnej 2,13, wysokość od podłogi do dolnej krawędzi linii serwisowej:1,78, wysokość od podłogi do krawędzi blachy 0,48, odległość od tylnej ściany do najbliższej krawędzi linii krótkiej 4,25, odległość od tylnej ściany do najbliższej krawędzi linii pola serwu 2,6, wewnętrzny wymiar pola serwu 1,6, minimalna czysta wysokość powyżej podłogi kortu 5,64. Najważniejszą powierzchnią gry jest ściana frontowa. W przeciwieństwie do większości dyscyplin, w squashu piłka dotykająca linii jest piłką autową.

Mecz jest rozgrywany do dwóch lub trzech wygranych setów. Każda partia grana jest do 9 lub 15 punktów. Obowiązują dwa systemy punktacji. W pierwszym, do 9 punktów, punktuje się tylko po własnym serwisie. Przy stanie 8:8 zawodnik odbierający deklaruje, czy chce grać do jednego czy dwóch punktów więcej. Set w zależności od wyboru opcji kończy się wynikiem 9:8 bądź przy drugim wyborze rezultatem 10:8 lub 10:9. W drugim systemie, do 15 punktów, zawodnicy zdobywają punkty niezależnie od tego, która strona serwuje.

Przy stanie 14:14 returnujący deklaruje do ilu punktów rozgrywany będzie set. Dopuszczalny wybór to jeszcze jeden lub trzy punkty. Po prawidłowym serwisie zawodnicy na przemian odbijają piłkę do momentu, aż któremuś z nich nie uda się wykonać prawidłowej akcji. Podstawowa zasada brzmi – nigdy nie powinno się wykonywać odbicia, jeżeli istnieje groźba uderzenia przeciwnika rakietą bądź piłką.

SPRZĘT

Piłki są zróżnicowane ze względu na szybkość. Informacje w tym względzie zawierają kolorowe kropki umieszczone na obwodzie. Umożliwia to dostosowanie piłki do umiejętności grających. Oznaczenia: żółta – bardzo wolna, biała – wolna, czerwona – średnia, niebieska – szybka. Najwolniejsza piłka ma średnicę 40 milimetrów przy wadze 24 gramów.

Rakieta zbudowana jest z włókien grafitowych z niewielkimi domieszkami kevlaru, boronu i tytanu. Ma długość do 68,6 centymetrów. Jej ciężar powinien kształtować się w granicach 145-165 gramów. Początkujący i amatorzy powinni używać rakiet z lekko powiększonymi główkami (około 525 cm2), a zawodowcy do 500 cm2. Siła naciągu zazwyczaj 11-14 kg.

STRÓJ

Buty do squasha muszą być na jasnej, kauczukowej podeszwie, nie mogą się ślizgać, najlepiej z systemem tłumienia drgań.
Zaleca się używanie okularów ochronnych. Muszą one być dopasowane do indywidualnych potrzeb grających, aby nie przeszkadzały podczas meczu.


 

logo footer