BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Tenis stołowy - Ze świetlic na salony

Według jednej z teorii ta gra została wymyślona z potrzeby chwili. Ponoć w XIX wieku dwaj angielscy studenci nie mogli zagrać w „jeu de paume”, bo padał deszcz. Schronili się zatem pod dachem i zagrali na stole.Szybko ta gra przyjęła się w bogatych domach Londynu. Nazywano ją gossima, tenis domowy, pim-pam, wif-waf, miała również rozmaite reguły. Grywano na stołach kuchennych i bilardowych, piłeczki odbijano rakietami do tenisa, a nawet kawałkami szkła czy aluminium.

Pierwszy turniej odbył się w Queens Hall w Londynie w 1898 roku. Potoczna nazwa "ping-pong" przyjęła się w 1900 roku, a termin wywodził się od... firmy handlowej. Natomiast dwa lata później Good i Gibb wprowadzili drewniane rakietki pokryte gumą oraz celuloidowe piłeczki, które szybko stały się standardem. Inna z wersji mówi o korzeniach tenisa stołowego w XVII wieku w Azji, w Indiach i Chinach, a Brytyjczycy, zapewne żeglarze, mieli tylko ją przetransportować do Europy.

Faktem jest zaś, że międzynarodowa federacja (ITTF) powstała w 1927 roku, a w następnym sezonie zorganizowała pierwsze mistrzostwa świata. Na olimpijską nobilitację przyszło czekać aż do 1988 roku. Dopiero wówczas ta dyscyplina przeszła olbrzymią metamorfozę. Ze świetlic i piwnic przeniosła się na sportowe salony, bowiem z rekreacyjnej zabawy stała się komercyjną i profesjonalną grą, chętnie pokazywaną w telewizji oraz wspieraną przez sponsorów. Najpierw dominowali przy stole Europejczycy, głównie Węgrzy, a od lat pięćdziesiątych potęgą zaczęły stawać się Chiny, mocni byli Japończycy, w których to języku ping-pong to "takkyu". Ich przewaga brała się z innego sposobu trzymania rakietki. Styl piórkowy (penhold) zapożyczyli od... Jugosłowian, a polega on na trzymaniu rakietki jak.. długopisu.

Europejski styl to shakehand, czyli cztery palce zamykają uchwyt, a palec wskazujący jest na stronie bekhendowej. W Polsce związek powstał na przełomie 1923/4 roku. Już przed wojną w światowej czołówce był Alojzy Erlich. Największe sukcesy odnosił Andrzej Grubba. W 1988 roku zdobył Puchar Świata. Dwanaście razy był medalistą mistrzostw Europy (w tym złoto w mikście z Holenderką Bettiną Vriesekoop, 1982), trzykrotnie medalistą mistrzostw świata, brał udział w trzech igrzyskach olimpijskich. Na mistrzostwach świata do tytułu wicemistrzowskiego (w deblu z Jugosłowianinem Zoranem Kaliniciem, 1989) doszedł Leszek Kucharski, który ponadto był singlowym i drużynowym wicemistrzem Europy.

Ostatnie lata to sukcesy Lucjana Błaszczyka - mistrza Europy w mikście (2002 - w parze z Ni Xia Lian) oraz wielokrotnego wicemistrza Starego Kontynentu w deblu. Łącznie w mistrzostwach Europy seniorów Błaszczyk zdobył 10 medali! Polacy ponadto dwukrotnie wygrali bardzo popularne w latach osiemdziesiątych XX wieku rozgrywki tzw. superligi, czyli najlepszych na kontynencie drużyn mieszanych. Obecnie najbardziej znaną polską pingpongistką jest Natalia Partyka. Pochodząca z Gdańska zawodniczka zapisała się w historii, gdyż w jednym roku (2008) wystąpiła w Pekinie na igrzyskach olimpijskich pełnosprawnych i niepełnosprawnych. W tej drugiej konkurencji po raz drugi z rzędu została mistrzynią paraolimpijską w singlu. Ponadto w mistrzostwach Europy seniorek wraz z naturalizowaną w Polsce Chinką - Xu Jie sięgnęła po brązowy medal w deblu, w 2009 roku Polska została drużynowym wicemistrzem Europy kobiet, a sezon później nasz zespół zdobył brązowy medal.

Dużym osiągnięciem było też wywalczenie prawa organizacji mistrzostw Europy seniorów. Turniej rozegrano w październiku 2011 roku w Trójmieście. Po 19 latach przerwy doczekaliśmy się przedstawiciela Polski na singlowym podium. Brąz wśród kobiet zdobyła naturalizowana Chinka - Li Qian.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

Tenis stołowy polega na przebiciu rakietką piłeczki na drugą stronę stołu, tak aby nie odebrał jej przeciwnik. Czasem potrzeba na to dużo czasu. Najdłuższą wymianę zagrali Alex Erlich i Ferenc Paneth. Na mistrzostwach świata w Pradze w 1936 roku jedną akcję prowadzili przez 2 godziny i 15 minut, a piłka przeszła przez siatkę w tym czasie ok. 10 tysięcy razy! Na jednej stronie stołu piłeczka musi się bowiem odbić raz, nie jest dozwolone uderzanie jej bezpośrednio z powietrza.

Gra się pojedynczo (jeden na jeden) lub deble (jednej płci bądź miksty) oraz w turniejach drużynowych. Wymianę na stole rozpoczyna się serwisem. Musi być on wykonany powyżej poziomu powierzchni i poza końcową linią stołu z otwartej dłoni po podrzuceniu pionowo piłeczki, bez nadawania rotacji przynajmniej na wysokość 16 cm. Każdy z graczy serwuje po dwa razy na przemian, a od stanu 10:10 po jednym razie. W deblu trzeba serwować po przekątnej stołu, w singlu jest w tym zakresie dowolność. W grze podwójnej przy każdej zmianie podania, poprzedni odbierający staje się podającym, a partner poprzedniego podającego – odbierającym. Jeśli przy serwie piłeczka dotknie siatki, a przejdzie na drugą stronę, serw jest powtarzany.

Od 1 września 2000 roku obowiązuje nowy system liczenia punktów. Gra się do trzech lub czterech wygranych setów. Set jest zakończony po zdobyciu 11 punktów, a gdy obaj grający zdobędą po 10 punktów, to po uzyskaniu następnie dwupunktowej przewagi. Każdemu z grających przysługuje podczas meczu jedna 60-sekundowa przerwa oraz krótkie przerwy na wytarcie się ręcznikiem po każdych 6 punktach, licząc od początku seta i przy zmianie stron stołu w ostatnim secie meczu. Pomiędzy setami przerwa wynosi 2 minuty.

Sędzia główny może zdyskwalifikować za nieprzepisowe lub nieprzyzwoite zachowanie lub ukarać czerwoną kartką, skutkującą karnym punktem. Przestrzeń pola gry, w której ustawiony jest stół, nie powinna być mniejsza niż 14 m długości, 7 m szerokości i 5 m wysokości. Obszar ten powinien być otoczony płotkami w ciemnym, jednolitym kolorze o wysokości około 75 cm. W turniejach mistrzowskich oświetlenie powinno mieć co najmniej 1000 luksów i być równomierne nad całym stołem.

SPRZĘT

Gra się na prostokątnym stole o wymiarach - szerokość 1,525, długość 2,74, wysokość od podłogi 0,76 m. Powierzchnia stołu do gry powinna być jednolicie pomalowana na ciemny kolor i być matowa, z białą boczną linią o szerokości 2 cm wzdłuż każdej bocznej i końcowej krawędzi stołu. Do gier podwójnych każde pole powinno być podzielone na dwa półpola białą centralną linią o szerokości 3 mm. Siatka, która ma 15,25 cm wysokości, rozdziela go na dwie połowy. Jej napięcie powinno być takie, żeby przy obciążeniu na środku ciężarem 100 g opuściła się o 1 cm. Piłeczka ma średnicę 40 mm, waży 2,7g, jest zrobiona z celuloidu, po upuszczeniu z wysokości 30 cm powinna się odbić od stołu na przynajmniej 23 cm, ma być biała lub pomarańczowa oraz matowa. Podczas gry osiąga prędkość nawet do 170 km/h.

Wymiary rakietki nie są określone w przepisach, może być dowolnej wielkości, kształtu i masy. Powinna być tylko płaska i sztywna. Ma się ona składać z deski i dwóch gumowych okładzin. Deska jest wykonana z 1-9 sklejek, co najmniej 85% z drewna. Pozostałe części producenci wypełniają np. karbonem, włóknem szklanym, węglowym czy sprasowanym papierem. Deski dobiera się do preferowanego stylu gry (ofensywny, wszechstronny, defensywny). Generalnie są lekkie. Typowa waga to 80-85 gramów. Okładziny muszą być w kolorach czerwonym i czarnym o grubości 4 mm. Można je dowolną ilość razy wymieniać. Najczęściej zawodnicy przyklejają je przed każdym meczem, gdyż w ten sposób polepszają ich właściwości. Są różne typy okładzin: ofensywne, czopy krótkie, rotacyjne, allroundowe, antytopspinowe, czopy długie. Te ostatnie np. powodują tzw. efekt zakłócający, bo piłka po uderzeniu leci "zygzakiem", nie wiadomo gdzie spadnie.

STRÓJ

Na ubiorze zawodnika nie powinno być żadnych reklam produktów tytoniowych, napojów alkoholowych i szkodliwych środków farmaceutycznych. Strój składa się z: koszulki z krótkimi rękawami i spodenek lub spódniczki, skarpet i obuwia sportowego. Główny kolor ubioru powinien kontrastować z kolorem piłeczki.

 

 

logo footer