BudownictwoB2B: OknaidrzwiB2B DachyB2B InstalacjeB2B WykańczanieB2B PrzegrodyB2B
 
 
Szukaj według województwa

Wybierz województwo:

 
 
Vademecum

Unihokej - Hokej podłogowy i uniwersalny

W przypadku tej gry nie ma kłopotu z ustaleniem jej historii. Narodziła się w Stanach Zjednoczonych w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Amerykanie używali na ogół krążków i kijów z hokeja na lodzie lub bardzo do nich zbliżonych, a i zasady były jakby żywcem zaczerpnięte z tamtej dyscypliny. Mówiono na to "floorhockey", a w 1962 roku w Michigan odbył się pierwszy oficjalny turniej. Niewiele później na podobny pomysł wpadli szwedzcy studenci, a właściwie podpatrzyli ten sport w... Holandii. Obecnie w tym kraju jest zarejestrowanych 1500 klubów sportowych, a gra - kilka milionów ludzi. I to ze Skandynawii hokej podłogowy rozprzestrzenił się na wiele krajów świata.

 W 1986 roku w Szwecji powstała międzynarodowa federacja, która obecnie skupia ponad 50 państw. Gra znana jest pod wieloma nazwami: plasticbandy, softbandy, unihoc, land hockey. Wszędzie propagowany jest jako sport dla wszystkich, o prostych zasadach, bezpieczny, nacechowany dużą dynamiką i walorami wychowawczymi, poprawiający sprawność fizyczną i motorykę, a sprzęt stosowany w nim można również wykorzystać do szeregu innych zabaw i gier ruchowych na lekcjach wychowania fizycznego szczególnie w klasach młodszych. Aby podkreślić tę uniwersalność hokeja podłogowego, wprowadzono określenie unihokej.

Do Polski przywieźli tę grę Ewa i Roger Żółtowscy. Pokazy odbywały się w 1991 i 1992 roku w Zielonej Górze oraz na gdańskiej AWF. Niemal zaraz po tym ruszyły pierwsze turnieje. W 1995 roku powstała Polska Federacja Unihoca (potem zmieniona na Unihokeja), a rok później dyscyplina znalazła się w programie Igrzysk Młodzieży Szkolnej. Obecnie jest uprawiana w około pięciu tysiącach szkół i wyższych uczelni. W 2000 roku reprezentacja Polski zadebiutowała na mistrzostwach świata. W 2011 roku po raz pierwszy polska drużyna klubowa przebiła się na podium Pucharu Europy. W turnieju finałowym unihokeistki Energi Olimpii Osowa Gdańsk zajęły trzecie miejsce.

W Polsce gra się w dwie wersje unihokeja: z bramkarzem i bez bramkarza. Różnica ta polega na tym, że w wersji bez bramkarza jest ustalone pole bramkowe o wymiarach 1,5x3 metry, umieszczone bezpośrednio przed bramką. Wejście zawodnika broniącego w pole bramkowe w czasie akcji jest karane rzutem karnym z 7 metrów na pustą bramkę. Natomiast przy wejściu zawodnika atakującego do pola bramkowego w czasie akcji dyktuje się rzut wolny. Przy wersji z bramkarzem (który gra bez kija) pole bramkowe jest większe (4x5 metrów) i każdy z zawodników z pola może wchodzić do strefy bramkowej.

Wersja bez bramkarza jest częściej rozgrywana w polskich szkołach, ponieważ zakup specjalnych ochraniaczy i kasku z osłoną dla bramkarza jest utrudniona z przyczyn ekonomicznych. Ponadto noszenie kasku i ochraniaczy przez kolejnych zawodników nie spełnia odpowiednich wymogów higienicznych. Poza rolą bramkarza i wynikających z tego zasad, pozostałe przepisy w obu wersjach gry pozostają takie same. W niniejszym opracowaniu posłużono się opisem zasad gry z bramkarzem.

PODSTAWOWE PRZEPISY GRY

W meczu biorą udział dwie drużyny, które dążą do zdobycia większej liczby bramek niż drużyna przeciwnika. Jednocześnie na boisku zespół wystawia 5, 4 lub 3 zawodników. Składy mogą być jednorodne lub mieszane (3 chłopców i 2 dziewczynki). Gra powinna być prowadzona w hali o twardej i równej nawierzchni.

Boisko powinno mieć wymiary 40x20 m oraz być ograniczone bandą o wysokości 50 cm z zaokrąglonymi narożnikami. Najmniejsze dozwolone wymiary wynoszą 16 x 8 m, a największe dopuszczalne to 44x22 m.
 
Bramki na ogół mają wymiary 60x90 cm. Są też większe - 160x115 cm. Ustawia się je na końcowej linii albo w niektórych odmianach unihokeja - 3,5 metra od linii, aby prowadzić grę za bramkami. Wówczas w odległości trzech metrów od każdego słupka znajdują się „trzymetrowe punkty”, a 1,5 metra od bocznych band na przedłużeniu linii bramkowej "punkty narożnikowe". Wszystkie linie powinny być dobrze widoczne i mieć szerokość 4-5 cm. Zaznacza się linię środkową, dzielącą boisko na dwie połowy, punkt środkowy oraz strefy bramkowe (prostokąt 4x5 m). W tym polu mogą przebywać zawodnicy drużyny broniącej i atakującej. Należy też wyznaczyć strefy podbramkowe o wymiarach 1x2,5 m w odległości 0,65 m przed tylnymi liniami stref bramkowych.

Zawodnik zaznaczony jako bramkarz nie może w tym samym meczu uczestniczyć jako rozgrywający z kijem. Krzyżami należy oznaczyć w odległości 1,5 m od dłuższych boków boiska na linii środkowej i na domyślnym przedłużeniu linii bramkowych punkty rzutów sędziowskich. Strefy zmian o długości10 m należy wyznaczyć za jednym z dłuższych boków boiska, 5 m od linii środkowej. Ich szerokość nie może przekraczać 3 m. Zmiany można dokonać w dowolnej chwili i nieograniczoną ilość razy.

Czas gry powinien wynosić 3x20 minut z dwiema 10-minutowymi przerwami, podczas których drużyny wymieniają się stronami boiska. W rozgrywkach szkolnych można grać od 2x5 minut do 3x20 min z przerwą. Czas gry jest zatrzymywany przy zdobyciu bramki, karze, rzutach. W ostatnich trzech minutach stosuje się efektywny czas. Każda drużyna ma prawo do jednej przerwy w meczu na żądanie. Nierozstrzygnięty pojedynek jest przedłużony do chwili, gdy jeden z zespołów zdobędzie bramkę. Przed przedłużeniem drużyny mają prawo do 2-minutowej przerwy, ale nie odbywa się zamiana stron boiska.

Jeśli gol nie zostanie strzelony przez 10 minut, zarządza się rzuty karne. Wykonuje je po pięciu zawodników z każdej drużyny na przemian. Jeśli nadal nie ma rozstrzygnięcia, ci sami zawodnicy wykonują po jeszcze jednym strzale, a potem po kolejnym aż do skutku, czyli zdobycia jednobramkowej przewagi. Karny wykonuje się z punktu środkowego, a przed strzałem zawodnik może nieograniczoną liczbę razy podaniami posuwać się do przodu. Ponadto podczas meczu wykonuje się rzuty: z autu 1,5 m od bandy, w miejscu gdzie piłka opuściła boisko oraz rzuty wolne w miejscu przekroczenia, ale nigdy poza domyślnymi przedłużeniami linii bramkowych ani też bliżej stref podbramkowych niż 3,5 m. Na zawodników mogą być nakładane 2-, 5- lub 10-minutowe kary lub kary meczu. Te pierwsze są przerywane po stracie bramki.

SPRZĘT

Kij wykonany jest z plastiku, zakończony łopatką (blendą), a jego masa nie może przekraczać 380g. Rękojeść jest zaokrąglona, bez kantów, od góry zakończona owalnie. Jej długość nie może przekraczać 950 mm. Linia uchwytu o szerokości 10 mm ma być umieszczona 240 mm od dolnego końca rękojeści. Kij można owinąć, lecz tylko powyżej linii uchwytu. Łopatka nie może być ostra, a jej zakrzywienie (hak) nie może przekroczyć 30 mm. Zakrzywienie mierzy się od dolnego kantu najwyższego punktu łopatki, gdy kij leży na równej powierzchni. Piłka jest plastikowa, biała, ma 26 otworków symetrycznie rozmieszczonych, każdy o średnicy 10 mm. Całkowita średnica piłki to 72 mm, ciężar do 23 g.

STRÓJ

Każda drużyna zakłada strój sportowy składający się z koszulek, krótkich spodni i podkolanówek. Koszulki mogą mieć dowolny kolor, z wyjątkiem szarego. Bramkarze mają długie spodnie oraz koszulki, które kolorystycznie odróżniają się od reszty grających. Bramkarzowi nie wolno używać kija. Nosi osłonę na twarz, z tym że nie może ona znajdować się bliżej oczu niż 30 mm. Może też stosować ochraniacze na dowolną część ciała, ale to wyposażenie nie może pogrubiać części przeznaczonych do bronienia bramki. Bramkarz może używać kasku i cienkich, pięciopalczastych rękawiczek. Klej jest zabroniony.

Zawodnicy z pola mogą mieć co najwyżej ochraniacze na wierzchu stroju, jednak nie mogą one narażać ich ani przeciwnika na ryzyko kontuzji. Nie wolno grać w nakryciu głowy. Koszulki są numerowane na plecach i piersiach. Wszystkie numery do 99 włącznie mogą być używane, lecz 1 jest niedozwolona dla zawodnika z pola. Buty powinny być typu sportowego i przeznaczone do użytku w sali. Zabrania się naciągać getry na buty. Zawodnik, który... zgubi but lub buty, może kontynuować grę boso aż do gwizdka przerywającego tę akcję.

 


 

logo footer